Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u verhalen van Wim Bluemers

DEN AFSPRAOK VAN DEN BROUWERSKNECH

Karl, 'n brouwersknech, dèn depe in de Pruse al meer as viefentwinteg jaor zienen arbeid uut-evoerd had, had der de boek van vol. Dag in dag uut, wekke in wekke uut, had e de zwaore eikenholten tonnen van gladde keldertrappen af, de Wirtschaften in erold. Der was in de wieden umtrek gin darp te vinn woor 't heldere garstenat van zienen baas neet deur de dreuge halsgaeter gink. Karl äözen van 's margens vrog tot 's aovens late, um 't zienen patroon naor de zinne te maken. Maor op 'n goeien dag hink um 't wark zó den hals uut, dat e beslot um 't mooie kleine darp, woor as e op-egreuid was, te verlaoten en de wiede wereld in te gaon. Van den brouwer, dèn 't gruwlek spet dat 'm den knech vot gink, kreeg e bie 't afscheid 'n tunneken met kostelek, goldkleureg bokbier.

Met dat tunneken steveg in ne leren tuug op de rugge eknupt trok Karl de bargen aover, en zong der 'n vrolek wandelleedjen bie, hee veulen zik zo vrie as 'n veugeltjen. Op 'n heiten zommerdag kon e haoste neet meer vedan, zó meu as e was van 't sjouwen. Zo'n tunneken met bockbier moch dan wal 'n kostelek bezit waen, en eerlek is eerlek, nao ne paar slukskes der van ko'j den helen wereld zowat an, maor 't was ok wal 'n geslep. Karl leet zik in de schemme van ne paar hoge dennen neerzakken um effen bie't blood te kommen. Mensekinder wat was e meu.
't Zol mooi waen as ter is ene lanks kwamp den 'n maotkruke of wat met 'm drinken wol, dan wodden den las van 't tunneken ok eets of wat minder. Op zien gemak bleef e in den barm liggen in de hoppe dat ter nog wat meer leu onderweg wazzen. Maor 't was veur de meiste leu schienbaor gin good weer um op pad te gaone.

't Was 'n daverhette. Hee, maor wat was dat, kwamp ter door gunt ene an? Karl dei den hand baoven oge en kek nog is 'n maol. Jao, wis en woorachteg, in de wiedte kwam 'n alderbastend mageren graot van ne keerl anpäölen. Door zol e vaste hulpe van kriegen, zo ene mos jao können zoepen as ne tempelier, hee had jao gin vleis of vel wat 't vocht vaste hollen kon. Hó kon 't bestaon dat den keerl nog aoverende bleef.

'n Menute of vieve later was den wandelaar bie 'm in de schemme van de dennen an-eland. " Goeiendag, oh man oh man wat ne hette, of neet dan",sprok 'm 't geraamte an."Jao zeg dah wah, de tonge zol ow verschremmen, gelukkeg he'k 'n lekker tunneken bockbier bie mien, door blif 'n mense bie op de bene. Wat duch ow,zo'j gin pötjen met mie willen mét drinken,der is nog zat".

"Noh, veur zowat hoof ie mien gin twee maol te neugen, met dat heite weer smek zu'k grei jao dubbelt zo good, a'k ow neet te kort doo dan schud ter mie maor ene in". Karl pakken 't tunneken, en got de stenen kruken dee as e uut zienen knapzak had ekregen vol met schoemend bier. Hee gaf zien mageren gast der ene van met. "Astebleef, gezondheid. Maor wa'k ow vraogen wol, wee bu'j, en wat do'j veur de kost". Den keerl zat al met de neuze in de witte schoemkrage van de kruke. "Dah wi'k ow wal vertellen, maor schrik neet, ik bunne Pietjen den Dood!".

"Ikke schrikken? Nae dan mot ter toch andere dinger op mie af kommen. Ik magge ow wah, ie bunt den enegsten den gin onderscheid maakt, edelman of bedelman, allemaole bunt ze veur ow geliek, nae zowat mag ik wal".
Met mekare dronken de beide gabbers nog menneg kruuksken läög, op 't heil van de wereld, 't bierbrouwersgilde en den rechtveerdegen dood. Zee deien zo good eur best dat 't tunneken toch hendeg an lichter wodden, en zee genog hadden ehad

.Dan sprok Pietje den Dood:"Kammeraod, 't is mooi ewes, ik motte weer op pad, der is nog wark an de winkel, maor veur a'k vedan gao wi'k ow nog wal zeggen da'k van ze laeven neet zo'n lekker pötjen bier hebbe edronken.
Zowat dut mien olde butte good, ik wille ow nog rech hartelek bedanken. Let op, ik zal ow laoten marken da'j bés met mie van doon könt hemmen, van now af an zal ow 't tunneken nooit meer läög raken en 't bier dat ter uut kömp zal 't beste medicien wodden wat ter op de wereld te kriegen is, zo woor a'k hier stao! Alléne, a'j der met bie ne zeken komt, dan zö'j owwen kammeraod den Dood der ok altied zeen zitten. Veur de gewone leu bun'k onzichbaor, maor ie zölt mie altied können zeen. A'j mie an 't veutenende van den zeken zeet zitten, dan is e better te maken met 't bier uut ow tunneken. Mocht ik an 't kop-ende zitte, dan is ter gin redden meer an".

Ie zölt wal begriepen dat den armen brouwersknech met disse gaven al rap bekend wodden, en dat neet allene, schatrieke wodden e ok. Van wied en zied kwammen de leu bie um veur genezing. 't Verhaal dat zienen drinkmaot 'm onderweg verteld had kloppen, as e dan bie zukke leu binnenkwamp, dan zat ok den Dood ponteficaal bie an 't bedde, en kon Karl dreks an de leu zeggen of ter bate was of neet. Zo wodden e op 'n dag op 't huus te Reurle eropen. In den zekenkamer lae 'n gravinneken van amper zestien jaor op starven. Ginnen dokter wis bate, en ok Karl mos zik ewonnen geven too't e zag dat den Dood an 't kop-ende van 't bedde zat.

Oh wat was 't 'n spul, slachtoffer nao slachtoffer veel in dee dage. Een of andere vrömde zeekte eisten euren tol. Den Dood was ter zo onmundeg drok met dat e der haoste aoverspannen van raken. Aovermand deur vermeuidheid, veel e zittend an 't bedde van 't arme gravinneken in slaop.

Dat kwamp wal in Karl zienen kraom te pas, hee prakkezeern niks en reep 't andere volk too dat ze as de bliksem 't bedde andersumme mossen draeien. Zo zol den Dood an 't veutenende van 't deerntje kommen te zitten. Vlot leet e dan wat bier uut 't tunneken tussen de lippen van 't maeke lopen, en 'n wonder gebeurn. Ze sloog de ogen op en was opèns den koorts kwiet.

't Hele darp viern 's aovens feest op 't kasteel. De muziek spöllen en iederene dansen en sprong, den enegsten dèn der neet bie was was den Dood. In den harbarg net buten 't darp had Pietjen ondertussen dufteg ruzie ekregen met den brouwersknech. Oh wat was e gifteg. "Ie lilleken falderabbes, iej hebt miej bestaolen, dah gravinneken was veur mie. Maor keerltjen, ik zal ow de vleu wal afvangen, a'j den Dood bestaolen hebt dan bu'j eiges an bod, vanacht gao'j der an, niks kan ow nog helpen". Karl trillen eers op de bene, maor dan had e zik weer in de hand,neet veur niks was e 'n Pruse! "Luuster is, besten Dood, ik smeke ow, laot mie veur a'j too slaot nog eenmaol 'n Onze Vader baenn". Door had den Dood niks gin meuite met, hee gedroog zi'k op Christelek gebeed zo as 't heurn.

Maor Karl had 'm aoverniejs bie de bene, hee maken zien gebed neet helemaols af, zo zol e net zo lange uutstel hemmen as e eiges wol. Hee baeden egaals den eersten regel, en dat wah duzend maol, en egaals zat ter méér tied tussen. Nao ne dag of wat kreeg den Dood der tabak van, wat dach dèn knaap wal neet. Maor zo as 't bie den hogeren macht geet, hee heel zik an zien woord. Pietjen prakkezeern wat anders uut um den brouwersknech tóch tegen zien zinne an 't baeden te kriegen. Doorveur nom e 'n groot papier, en schreef door 't Onze Vader van den eersten tot den lesten letter op, en hing dah 's nachens stillekes bie den knech baoven 't ledikant.

Den anderen margen zoog dèn bie 't wakker wodden 't plakkaot hangen, en met ne slaoperegen kop laezen e hardop wat ter op ston, pas too as e "Amen" ezeg had kreeg e deur dat e zien eigen doodvonnis had uut-esprokken. Dréks sloog de zeekte too. Klappertandend van den koorts, en drievend in 't zweit lae't e in zien ledikant. An 't heufdende zat den Dood 'm te begekken. Karl kreeg koortsstoepe nao koortsstoepe, en wodden kats dol in de kop. Op zeker ogenblikke spronk e 't bedde uut, en grep de tonne met bockbier, dee altied nog näöast zien bedde ston. Met énen zwaai smet e um deur 't raam naor buten. 't Tunneken rollen de grachte aover, nomp zik op en rollen wieter deur de olde domiengronden van 't brook, egaals maor vedan rollen 't tunneken 't onland deur, tot an Grolle too, woor as e bleef liggen. Gildemeister Peter Cuyper von 't door, en vanaf dee tied hef Grolle zien kosteleke nat.

9 meert 1996 verbetterd op 10 febrewari '97 Wim Bluemers