BARKEL PERIKELEN

Ende viefteg, en begin joren zesteg warken der ne stuk of wat Reurlse schilders in 't mooie Barkelstadjen Borkelo. Eiges was ik schilder bie de Vereniging Woningbouw Borculo.

In 't veurjoor van 1960 kwamp 't water van de Lebbenbekke völ hoger as da'w gewoon wazzen. Alle veurjoors stonnen de weidens bie de Schutlerbrugge wal 'n hötjen blank, maor zo as 't now gink! Samen met Jan Zamora --dèn bie schilder Bosch warken-- ree'j ik aover 't fietsepad op Borkelo an. Het was ter bluis¬tereg en smereg waterkold, wie hadden bes meuite um tegen den straffen wind in te kommen. Vlak veur den Diekhook, an beide kanten van de Schutlerbrugge, ston 't water dissen margen ab-normaal hoge. Woor a'j anders de verhoogde aoverbliefsels van den veurmale¬gen GOLS spoorbane wal baoven 't water in de wei-dens uut zogen stekken, was 't noe enen groten binnenzee, dah kon nog wat wodden.

'n Paar kilometer wieterop, woor now 't tankstation van Braam is, kolken 't water aover 't fiets¬pad. Zo te zene was 't good raak. Dah kon nooit allene van de Lebbenbekke kommen, zol dan dit maol den Barkel der ok weer is ne maol uutliggen? Wiele stap¬pen van de fietse, en rollen ons de boksepiepen veur de seku¬regheid maor is ne ende op. Effen later slogen wiele 't been weer aover de fietse en äözen stug vedan. 't Was gin doon, hó kotter as wie op Borkelo an kwam¬men, ho hoger den watermassa wodden, wie wodden der naar drok met. 't Fietsepad was kwelleke te vinden. 't Oprollen van de bokse¬piepen had ok neet völle nut ehad, 't water soppen ons in de schone. 'n Endjen wieterop mossen wie aoverniejs van de fietse af zo wild as 't water streumen.

Den hook van den Lebbenbrug¬gediek en de Reurlseweg he'w nog nét ehaald, maor too was 't ok edaone. 'n Wild schoemenden watermassa klotsen um de beton¬nen päöle woorop 't huus van Saaltink ebouwd was. Iej zollen haost denken dat e ewetten had dat den Barkel der nog is ne maol uut zol liggen! An de rech¬terkante van de Reurlseweg was 't al niks minder, enen groten grauwgrieze vlakte zowiet a'j kieken konden. Wat now? Jan Zamora had 't rap bekekken. "Wat iej doot Bluemers dah mo'j eiges wetten, maor Jantjen dèn keert zik de fietse en geet weer op Reurle an. Veur 't helden¬dom bun ík neet in de wege elegd!".

"Jao maor Jan, luusterd is, dah kan'k toch neet maken, iej wet toch dat mienen baas door in de Emmastrao¬te woont, dèn zal jao zekers met zien hele hebben en hollen in de nattegheid zitten, ik gao der hen!" Jan was 't der neet met ens. "Noh, dan mo'j 't ok eiges maor wetten, ik hebbe nooit gin zwemmen eleerd, en an verzoepen he'k gin gebrek, dus gao'k weer op huus an, as ie verstandeg bunt dan gao'j met".
Jan draeien zik umme, en gink op Reurle an. Ik bunne, egaals stippend met de fietse um te veulen of ik nog wal vaste grond onder de veute had, vedan egaone. 'n Ende wieterop mos ik rechtsaf um in de Hessenweg te kommen. Inder¬tied leep der nog ne graven dén door met ne duker onder den smal¬len asfaltweg deur gink, now lek 't den Iessel wal, den streuming was zó stark da'k mie amperan staonde kon hollen en 't kosten dus nog völle meer meuite um wieter te gaon.

Effen he'k mie nog af evraogd of ik ze alle vieve wal op de riege hadde, maor dan mos ik toch an mienen baas denken den door wal is lillek in den trammelant kon zitten, en ik äözen dus maor deur. De Irenestraote en de Kronenburgerstraote dee stonnen nog blank maor ho wieter a'k de Koppel in kwamp hoo minder den aoverlast wodden.

De Emmastraote ston jao woorempel dreuge! 't Water dah lekken mie met sträöltjes uut de bokse¬piepen too'k bie Henk Lammers de achterdeure in ginge. Ziele hadden totaal gin las van 't water ehad, umdat ze door eets of wat hoger wonen, zelfs euren kelder was zo dreuge as 't Zel¬lemse zand. Miene natte plunje hink al vlot bie den snorrenden kachel, en ne klein ogenblikke ha'k spiet da'k Jan Zamora zienen raod neet op evolgt hadde. Ne dik uur later stappen ik met dreuge klere op de fietse umdat mie in de Prins Willem de Vijfde straote 'n behangkarweitjen wachten.
's Aovens leep ik veur den tweeden maol op enen dag natte kuten op, en kon'k klappertandend van de kelde op Reurle an fietsen. Den anderen dag was 't grootste leed al elejen, en lukken 't um met dreuge veute in Borkelo kommen. Jan he'k de hele wekke neet weer ezene...Of ik 't now nog weer zol done? 't Zal neet meer neudeg waen umdat naoderhand de Barkelwarken groot bunt an epakt, en den wilden Barkel dus "bedwongen" is, maor as den nood an de man is dan help ie ne ander toch?!

Wim Bluemers, 10 mei 1996 verbetterd op 14 febrewari 1997