Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u verhalen van Bernard van Schie

EEN LEKKEREN BOTTERAM

As wi'j bi'j ons naor de plee wollen, ok wel de kakdeuze enuumd, dan mos i'j eerst de daele op. Net veur et varkensschot was een deure. Daorachter was et "verloskaemerken". De deure zat zo'n 10 cm van de grond. As i'j ow bukken, dan kon i'j an de bokse zien wie of der op zat. Dan wist i'j of i'j lange wachten mossen of niet. Vader kon et gauwer as moeder. De plee beston uut een planke met een rond gat der in en een dekkel der op. Et was een gewonen ploemsplee. Niet zo modern as tegenwoordig, maor wel better as doorveur. Toen mossen de luu deur weer en wind naor buuten waor et "huusken" ston.

Et kwam wal es veur dat de huizen, waor alles deurhen ging naost de putte, verstopt zat. Et peil in de pot steeg dan zienderoge en zol et niet lange meer duren of i'j zatten in ow eigen afval. Zelf kon i'j der vake weinig an doen. Soms hielp een stuk iezerdraod, maor meestal mos der zwaorder geschut in'ezet worden.

Vader ging altied naor een kearl die et gereedschap der veur had. Den gooien de dekkel van de putte en ging met een lang ding deur de buize die wi'j vol'estort hadden en maken de boel weer op gang.

Op een dag was et weer zo wiet.

De kaerl wier der weer bi'j ehaald en hie ging an et werk. Hie ruuren en pulken, dat et een lieven lust was en had der duudelijk plezier in.
De boel zat vaster as anders. Hie kreeg et heite, trok de jas uut en hing um an een tak van een boom die baoven de putte ston. Wat e niet in de gaten had, was dat et teksken niet sterk genog was veur de jas.

Hie ging weer nerig an et werk, maor schrok toen de jas, met tak en al, uut de loch kwam vallen. De boel kwakken precies in de beerputte. Hie grobbelden der nog nao, maor de jas zakken metene in de stront.

Hie zei een paar weurde, die ik niet herhalen zal, maor die wel bi'j de inhold van de put passen.

Met een lange stok begion e in de pot te ruuren. Vader ston er bi'j en kek hoofdschuddend naor de zweitende strontwerker. Ï'j bunt toch niet van plan um den jas te redden? Den kön i'j toch niet meer an.""Dat heb i'j wel goed." zei de kaerl stönnend. "Maor ik mot et ding er toch weer uut hebben."
"Waorumme dat dan?" vroeg vader hoofdschuddend.
"Den jas kan mien niet schaelen, maor mien botteram zit der in."
Et smakelijk

Van Beernt uut Zelhem uut "Bi'j ons op de boerderi'je."