Van ’n ekster en ’n kooldoeve; of hoe ’n relatieconflict uut de klauwe leep

De leste jaorn staot de kooldoeve en d’n ekster wat vaker bie de leu in darp en stad in de belangstelling. Vrogger waar’n ’t echte veugel van ’t butengebied en ’t bos. Noe neet meer. Zowel de kooldoeve as d’n ekster breujt in plantsoenen en ok al in neet ens zo grote tuintjes.

D’n koeldoeve is ’n scheitert en ekster krig ’t nogal te heurn dat hee zovölle jonge veugeltjes vret. Maor d’n ekster is ok maor mooi ’n oprumer van al dee sneetjes brood dee de schoolkinder van eur moders met kriegt umme op schole op te etten, maor dee zo vake langs de rand van de weg beland umdat ’t bie d’n patatboer zo völle better smek. Dit vehaal geet neet aover brood.

Heel, heel vrogger bunt de ekster en de kooldoeve mensen ewes, jaowel ze waarn boern en nog femilie ok. Eur relatie is op ’n moment kats vekeerd eloopn, en zoas zo vake bie mensen ging ’t hier ok weer umme geld. Iederene wet jao dat geld neet gelukkeg mek, maor toch wil elkene d’r ’t leefst völle van hebbn en zo min meugelek van weggeven.

In dit geval ging ‘t um ’n koe dee deur d’n enen an d’n andren vekoch was. Naoderhand, eigenlek al kot d’r nao begon de onenegheid al oaver disse handel.

Too ik nog een jungsken wazze hef mien opa mien altied al veur eholln: “Met femilie moj wandeln, neet handeln.” As disse twee dat noo ok ewettn hadden en in de oorne eknupt haddn, dan had ikke dit vehaaltjen noe neet opschrieven können.

De striterieje was al es ’n kere heel hoog opeloopn maor deur de tussenkomst van ’n wiezen was ’t nog weer bieëleg. Maor onderhuuds bleef de zaak deursuddern töt dat ‘r bie ’n vejeurdag de zaak gruwelek uut de klauwe leep. Neet allene bekvechterieje, maor ’n gruweleke kloppartieje wodden ’t met an ’t ende ’n dubbelen doodslag.

Too zee bie Petrus kwammn kreegn zee te heurn dat zee ’n herkansing kreegn as ze as kooldoeve en ekster terugge gingen naor de weerld.
Den kans leten zee neet veurbie gaon, ze greppen ‘m met beide hande.

Maor as iej heel goed naor veugel luustern könt en veural acht geeft op ’n ekster en de kooldoeve dan kön iej al rap heurn dat de olde vete nog lange neet vegettn is. Luuster naor de doeve: “Mien koe, mein koe, koe koe koe.” En dan d’n ekster as dee ’t heurt: “Hè hè hè, gekke gek, gekke gek.”


“n Vehaaltjen van Opa Korenblek uut Hackfort bie Vodden.
Naoveteld deur Dick Klein Geltink