U bent in het LEESZAAL - ARCHIEF Hier vindt u de maandelijkse Columns van Dini Jansen, de nieuwste column is te lezen in de LEESZAAL
UT KLIMOP - BLAEDJEN
COLUMN VAN DINI JANSEN - KEMPERSDit verhaal heb ik neet zelf verzonnen, ut is mien veur’eleazen op de laegere schole en ik wet ook neet wee ut ‘eschrevven hef maor ut hef op mien zon indruk ‘emaakt dat ik ut nooit bun vergeaten. Ik gao ut dus vertellen zo-as ik ut nog in mien heufd heb en in mien eigen woorden.Ut spõllen zich af in de dartiger jaoren van de veurige eeuw. Ut ging ovver een mooder en eur kind. Ut kind, ik neum eur Hanneken, was al ne helen tied zeek. Zo-as zo võlle kinder in dee dage. Wat ze eigenlijk mankeern wist ook de dokter neet. Ze mos heel arg hoesten, had võlle koorts en werd met de dag zieker.
Teggen ut ende van de zommer zei de dokter teggen de mooder dat dee der reakenig met most hollen dat Hanneken de winter neet zol halen. Hanneken, een dearntjen van net 10 jaor, was neet dom en had wal in de gaten dat de dokter wat ‘ezegd had en ze wol weten wat! De mooder vertellen ut eur umdat ze altied eerlijk was ‘ewest teggen eur kind. Hanneken vroog toen; “Mooder, hoo mot ik dat begriepen, de winter neet halen.......wanneer is dat? Wanneer is ut echt winter?!” En de mooder zei; “Kiek naor onze klimop achter an ut schuurken, as daor alle blaedjes af bunt is ut winter.......maor zo-lang daor nog maor één blad anzit....gao i’j nog neet weg van mi’j!!”
Dat was duudelijk en Hanneken begreep ut!!
De harfst deed zien intrede met mooie Oktoberdage en zwaore Novemberstormen. Hanneken lag no hele dage op bedde, ze was te zwak um nog te staon of te lopen. Eur beddeken was veur ut achter-raam ‘eschovvene zodat ze in de tuin kon kieken. Daor heel ze van. De harfst-asters wazzen zo mooi en de bonte wasse hing zo vrolijk te wapperen an de was-liene. En dan al dee võggeltjes dee bi’j eur op bezoek kwammen......ze kon zelfs sommigen herkennen!!
De appelboom achterin de tuin, bi’j ut schuurken, leet langzaam maor zeker zien blad vallen.....net as de klimop án ut schuurken.
Veural ton end November de wind er good vat op kreeg! En Hanneken zei; “Kiek mooder, de klimop begunt ook al võlle kale tekskes te kriegen! “ De mooder knikte maor zei niks.....ze wisten immers beide wat dat betekenen!!!
Woensdagsmiddags kwam meester Blom altied op bezoek bi’j Hanneken. Dat von ze fijn...daor keek ze de hele weake al naor uut.
Hee kon zo mooi vertellen en ook heel mooi tekenen. Eerst las hee een verhaal veur en dan meek hee ne tekening. Hanneken mocht dan altied zeggen wat hee mos tekenen. En Hanneken mocht dee tekening dan altied inkleuren. Ze had al ne helen wand vol-hangen!! Van alles hing der al....van poes Dora tõt ut olde fenuus en allemaol eaven echt!
Dizzen woensdagmiddag wol Hanneken graag dat meester Blom ut schuurken tekenen met de klimop der an. Ton de tekening klaor was zei meester Blom; “Hanneke...nou moet je de klimop wel de goede kleur geven hoor....de kleur van nu.....de blaadjes zijn nu niet meer groen maar rood/bruin met iets geel!”Hanneken knikken....as-of ze dat neet wist.....ze kek der toch elken dag naor!!
Dat kleurn ging heel langzaam, ze had er wal dagen wark an want ze werd er zo meu van!! Ton de tekening helemaol was in ‘ekleurd en ande wand werd ‘ehangene ging de mooder der is good veur staon. Vol bewondering.... want wát mooi en wát echt!! Ze keek naor buuten, naor ut schuurken met de klim-op en ton weer naor de tekening......ut leek wal ne foto!!! Wat kon den meester Blom tekenen!!! En....(zachtjes) ze kreeg een idee!
Ut was now begin december en elken morgen as de gediens los gingen kek Hanneken naor ut schuurken achter in de tuin. Met een wit weggetrokken gezichjen tellen ze dan de blaedjes van de klim-op! Ut wodden der steeds minder. De appelboom was al helemaol kaal, ut blad lag as ne dikken deaken op de grond. Hanneken had vannacht weer vreselijke hoestbu’jen ‘ehad en was dood-op! En zo ging ut de hele weake al. Nao de tekening van ut schuurken had Hanneken niks meer in’ekleurd....ze was der gewoon te meu veur. En ton....op ne morgen.....zatten der maor 3 blaedjes meer an de klim-op!! Verschrikt reep ze eur mooder maor dee zei; “Ik wet ut mien kind.....maor denk der an.....zolang der nog maor één blaedjen an den klim-op blif zitten......blief i’j hier bi’j mi’j!!!”
De volgenden morgen wazzen der van de dree blaedjes, 2 af’ewaaid.......ene zat er nog an un teksken.....rood/broen met iets geal!!
En Hanneken was eigenlijk een betjen verbaasd ton ze de andere morgen zag dat dat ene blaedjen der nóg an zat!!!
Ze had ’s nachts minder motten hoesten en had ook duudelijk minder koorts. En zo ging ut ook de volgende 5 dage!! Elken morgen was ze bli’j verrast dat dat ene mooie klim-opblaedjen der nog an zat! En de mooder zei;”Hanneken, daor kun i’j wat van leren.....dat blaedjen is ne starken.......den lõt er zich neet afwaaien....den wil blieven......net as i’j!!
En Hanneken klaorn zeenderogen op, der kwam as ut ware ne kentering in eure zeekte!! De dokter begrep der ook niks van!
Half december was ut ondertussen, Hanneken was al weer geregelt op de been en volgens de dokter al weer bi’jnao helemaol gezond.....ze mos allenig nog wat anstarken!! Maor ut eaten smaken eur weer en ze kwam met de dag an!
De dag veur Kerstmis werd eur beddeken op’eruumd uut de kamer um plaats te maken veur ne kleinen kasboom en ‘s middags mocht ze veur ut eerst effen naor buuten an de arm van eur mooder een endjen de straote in en dat ging goed.......ut was een wonder!!!!
Ton ze ’n eersten kasdag ’s morgens de ogen los deed en deur ut raam van eur slaopkaemerken naor buuten keek zag ze een hele witte wereld! Ut had ’s nachts best ‘esni’jd, der lag een best pak!!
Buuten heurn ze eur vader......den was al flink in de weer met ne bessem um ut pad naor ut schuurken schoone te veagen. Opens dacht ze an ut klim-opblaedjen......zol den de snee ovverleaft hebben? Vlot ging ze de trappe af naor ondern en de kamer deur naor ut achter-raam.
En ton wist ze neet wat ze zag!! Op de tekskes van de klim-op lag ovveral een klein betjen snee maor op eur rood/broene met iets geale blaedjen........ lag niks!! Wat raar! Ze reep eur mooder en dee keek eur kind vol leefde an en zei; “Hanneken...doot owwen jas an, owwe mutse op en owwen warmen sjaal umme en gao met mien mét naor ut schuurken!!
Effen later leepen mooder en kind dichte bi’j mekare ovver ut schoongeveagde pad naor ut schuurken achter in de tuin. Ton ze der bi’j stonden zei de mooder; “Hanneken....pak now ut klim-opblaedjen der maor af.......i’j hebt ut neet meer neudig.
Hannekes vingers wollen ut blaedjen pakken dat bovven eur heufd vaste teggen de planken van ut holten schuurken zat.
Maor eur vingers....konden niks pakken....eur hand gleed ovver de planken.....daor waor ut blaedjen zat.....en ze begreep!!!!!!!!!!!
Dat ene klim-opblaedjen.....wat er maor neet af had ‘ewild.....was er-op geschilderd.....deur meester Blom!!!!!!!!!!!! Eur ogen kekken eur mooder an en dee knikken!!!
DINI
Hier vindt u de maandelijkse Columns van Dini Jansen, de nieuwste column is te lezen in de LEESZAAL UT KLIMOP - BLAEDJEN Dit verhaal heb ik neet zelf verzonnen, ut is mien veur’eleazen op de laegere schole en ik wet ook neet wee ut ‘eschrevven hef maor ut hef op mien zon indruk ‘emaakt dat ik ut nooit bun vergeaten. Ik gao ut dus vertellen zo-as ik ut nog in mien heufd heb en in mien eigen woorden. Ut spõllen zich af in de dartiger jaoren van de veurige eeuw. Ut ging ovver een mooder en eur kind. Ut kind, ik neum eur Hanneken, was al ne helen tied zeek. Zo-as zo võlle kinder in dee dage. Wat ze eigenlijk mankeern wist ook de dokter neet. Ze mos heel arg hoesten, had võlle koorts en werd met de dag zieker. Teggen ut ende van de zommer zei de dokter teggen de mooder dat dee der reakenig met most hollen dat Hanneken de winter neet zol halen. Hanneken, een dearntjen van net 10 jaor, was neet dom en had wal in de gaten dat de dokter wat ‘ezegd had en ze wol weten wat! De mooder vertellen ut eur umdat ze altied eerlijk was ‘ewest teggen eur kind. Hanneken vroog toen; “Mooder, hoo mot ik dat begriepen, de winter neet halen.......wanneer is dat? Wanneer is ut echt winter?!” En de mooder zei; “Kiek naor onze klimop achter an ut schuurken, as daor alle blaedjes af bunt is ut winter.......maor zo-lang daor nog maor één blad anzit....gao i’j nog neet weg van mi’j!!” De harfst deed zien intrede met mooie Oktoberdage en zwaore Novemberstormen. Hanneken lag no hele dage op bedde, ze was te zwak um nog te staon of te lopen. Eur beddeken was veur ut achter-raam ‘eschovvene zodat ze in de tuin kon kieken. Daor heel ze van. De harfst-asters wazzen zo mooi en de bonte wasse hing zo vrolijk te wapperen an de was-liene. En dan al dee võggeltjes dee bi’j eur op bezoek kwammen......ze kon zelfs sommigen herkennen!! De appelboom achterin de tuin, bi’j ut schuurken, leet langzaam maor zeker zien blad vallen.....net as de klimop án ut schuurken. Woensdagsmiddags kwam meester Blom altied op bezoek bi’j Hanneken. Dat von ze fijn...daor keek ze de hele weake al naor uut. Dizzen woensdagmiddag wol Hanneken graag dat meester Blom ut schuurken tekenen met de klimop der an. Ton de tekening klaor was zei meester Blom; “Hanneke...nou moet je de klimop wel de goede kleur geven hoor....de kleur van nu.....de blaadjes zijn nu niet meer groen maar rood/bruin met iets geel!”Hanneken knikken....as-of ze dat neet wist.....ze kek der toch elken dag naor!! Dat kleurn ging heel langzaam, ze had er wal dagen wark an want ze werd er zo meu van!! Ton de tekening helemaol was in ‘ekleurd en ande wand werd ‘ehangene ging de mooder der is good veur staon. Vol bewondering.... want wát mooi en wát echt!! Ze keek naor buuten, naor ut schuurken met de klim-op en ton weer naor de tekening......ut leek wal ne foto!!! Wat kon den meester Blom tekenen!!! En....(zachtjes) ze kreeg een idee! Ut was now begin december en elken morgen as de gediens los gingen kek Hanneken naor ut schuurken achter in de tuin. Met een wit weggetrokken gezichjen tellen ze dan de blaedjes van de klim-op! Ut wodden der steeds minder. De appelboom was al helemaol kaal, ut blad lag as ne dikken deaken op de grond. Hanneken had vannacht weer vreselijke hoestbu’jen ‘ehad en was dood-op! En zo ging ut de hele weake al. Nao de tekening van ut schuurken had Hanneken niks meer in’ekleurd....ze was der gewoon te meu veur. En ton....op ne morgen.....zatten der maor 3 blaedjes meer an de klim-op!! Verschrikt reep ze eur mooder maor dee zei; “Ik wet ut mien kind.....maor denk der an.....zolang der nog maor één blaedjen an den klim-op blif zitten......blief i’j hier bi’j mi’j!!!” De volgenden morgen wazzen der van de dree blaedjes, 2 af’ewaaid.......ene zat er nog an un teksken.....rood/broen met iets geal!! Ze had ’s nachts minder motten hoesten en had ook duudelijk minder koorts. En zo ging ut ook de volgende 5 dage!! Elken morgen was ze bli’j verrast dat dat ene mooie klim-opblaedjen der nog an zat! En de mooder zei;”Hanneken, daor kun i’j wat van leren.....dat blaedjen is ne starken.......den lõt er zich neet afwaaien....den wil blieven......net as i’j!! En Hanneken klaorn zeenderogen op, der kwam as ut ware ne kentering in eure zeekte!! De dokter begrep der ook niks van! Half december was ut ondertussen, Hanneken was al weer geregelt op de been en volgens de dokter al weer bi’jnao helemaol gezond.....ze mos allenig nog wat anstarken!! Maor ut eaten smaken eur weer en ze kwam met de dag an!
De dag veur Kerstmis werd eur beddeken op’eruumd uut de kamer um plaats te maken veur ne kleinen kasboom en ‘s middags mocht ze veur ut eerst effen naor buuten an de arm van eur mooder een endjen de straote in en dat ging goed.......ut was een wonder!!!! Ton ze ’n eersten kasdag ’s morgens de ogen los deed en deur ut raam van eur slaopkaemerken naor buuten keek zag ze een hele witte wereld! Ut had ’s nachts best ‘esni’jd, der lag een best pak!! En ton wist ze neet wat ze zag!! Op de tekskes van de klim-op lag ovveral een klein betjen snee maor op eur rood/broene met iets geale blaedjen........ lag niks!! Wat raar! Ze reep eur mooder en dee keek eur kind vol leefde an en zei; “Hanneken...doot owwen jas an, owwe mutse op en owwen warmen sjaal umme en gao met mien mét naor ut schuurken!! Effen later leepen mooder en kind dichte bi’j mekare ovver ut schoongeveagde pad naor ut schuurken achter in de tuin. Ton ze der bi’j stonden zei de mooder; “Hanneken....pak now ut klim-opblaedjen der maor af.......i’j hebt ut neet meer neudig. Hannekes vingers wollen ut blaedjen pakken dat bovven eur heufd vaste teggen de planken van ut holten schuurken zat. DINI
COLUMN VAN DINI JANSEN - KEMPERS
Dat was duudelijk en Hanneken begreep ut!!
Veural ton end November de wind er good vat op kreeg! En Hanneken zei; “Kiek mooder, de klimop begunt ook al võlle kale tekskes te kriegen! “ De mooder knikte maor zei niks.....ze wisten immers beide wat dat betekenen!!!
Hee kon zo mooi vertellen en ook heel mooi tekenen. Eerst las hee een verhaal veur en dan meek hee ne tekening. Hanneken mocht dan altied zeggen wat hee mos tekenen. En Hanneken mocht dee tekening dan altied inkleuren. Ze had al ne helen wand vol-hangen!! Van alles hing der al....van poes Dora tõt ut olde fenuus en allemaol eaven echt!
En Hanneken was eigenlijk een betjen verbaasd ton ze de andere morgen zag dat dat ene blaedjen der nóg an zat!!!
Buuten heurn ze eur vader......den was al flink in de weer met ne bessem um ut pad naor ut schuurken schoone te veagen. Opens dacht ze an ut klim-opblaedjen......zol den de snee ovverleaft hebben? Vlot ging ze de trappe af naor ondern en de kamer deur naor ut achter-raam.
Maor eur vingers....konden niks pakken....eur hand gleed ovver de planken.....daor waor ut blaedjen zat.....en ze begreep!!!!!!!!!!!
Dat ene klim-opblaedjen.....wat er maor neet af had ‘ewild.....was er-op geschilderd.....deur meester Blom!!!!!!!!!!!! Eur ogen kekken eur mooder an en dee knikken!!!