U bent in het LEESZAAL - ARCHIEF Hier vindt u de maandelijkse Columns van Dini Jansen, de nieuwste column is te lezen in de LEESZAAL
LIEDJES, COLUMN VAN DINI JANSEN - KEMPERS Soms kan zomaor een losse opmarking van iemand een herinnering bi’j ow naor bovven roopen. Dat gebeur’n mi’j gisteren.Ik had een paar drôkke dagen, maondag mocht ik met mien Dinxperse koor een groep 60-plussers in Whel vermaken, gistermiddag was ik met mienzelf op pad um een groepje oldere dames met mien leedjes en praotjes gezelligheid te brengen en gisteraovend mocht ik met mien ALADNA’S de mensen van ut dr. Jenny - verzorgingstehuus in Dinxperlo een aovend plezeer gevven. En daor was ut dat één opmarking van een zeer actief koor-lid mien weer helemaol terugge bracht in de tied.
Want hee zei; “Foi, ik heb mien toch een wark ehad....ik kon van een paar leedjes gin tekst vinnen en too hék ze mien ’ tig ‘ keer af eluusterd en regel veur regel op eschrevvene.”
Hoeps.......daor was ik in 1956, zonder YOU TUBE en zonder SONG-TEKST en ik zag mien weer zitten an de grote taofel in de veurkamer van Wim zien olders. Daor mochte wi’j altijd onze leedjes oefenen. Wi’j hadden een mooi splinterni’j leedjen op de radio eheurt maor de tekst ston nog neet in ut ni’jste ZINGENDE BOERTJE en um now alweer een singeltjen der van te gaon kopen, dat deew’al zo vake maor dan moste wi’j wal elke kere weer een aanslag plegen op ons zakgeld en zóvôlle was dat now ook weer neet! En al zonge wi’j vôlle zelfgeschrevven leedjes, een top-hit most er toch altied wal bi’j wean, zo-as b v MARINA en SUGAR SUGAR-BABY!
En dus....wie niet sterk is moet slim zijn........ginge wi’j naor ut café dichte bi’j Wim’s huus in de buurte en dan vroog ik met mien leefste snuutjen of wi’j efkes een paar keer dat bewuste leedjen mochten dreijen in de juke - box.
Zo’n juke-box was meestal gevuld met de ni’jste plaetjes, daor zorgen degene veur wit um daor eplaatst had. Veur een paar kwartjes wazze wi’j dan klaor. Op dee basis hoeven wi’j dan ook gin drinken te bestellen want de cafébaas kennen ons.
Azze wi’j um dan zon dree keer edreid hadden ston ut meeste wal op papier en konne wi’j der met an de slag. De melodie was gin probleem, Wim spôllen gitaar en banjo en accordeon en alles uut zien blote heufd.
Tja....warken met orkestbanden was der ton ook nog neet bi’j!
Hier vindt u de maandelijkse Columns van Dini Jansen, de nieuwste column is te lezen in de LEESZAAL LIEDJES, COLUMN VAN DINI JANSEN - KEMPERS Soms kan zomaor een losse opmarking van iemand een herinnering bi’j ow naor bovven roopen. Dat gebeur’n mi’j gisteren. Ik had een paar drôkke dagen, maondag mocht ik met mien Dinxperse koor een groep 60-plussers in Whel vermaken, gistermiddag was ik met mienzelf op pad um een groepje oldere dames met mien leedjes en praotjes gezelligheid te brengen en gisteraovend mocht ik met mien ALADNA’S de mensen van ut dr. Jenny - verzorgingstehuus in Dinxperlo een aovend plezeer gevven. En daor was ut dat één opmarking van een zeer actief koor-lid mien weer helemaol terugge bracht in de tied. Want hee zei; “Foi, ik heb mien toch een wark ehad....ik kon van een paar leedjes gin tekst vinnen en too hék ze mien ’ tig ‘ keer af eluusterd en regel veur regel op eschrevvene.” Hoeps.......daor was ik in 1956, zonder YOU TUBE en zonder SONG-TEKST en ik zag mien weer zitten an de grote taofel in de veurkamer van Wim zien olders. Daor mochte wi’j altijd onze leedjes oefenen. Wi’j hadden een mooi splinterni’j leedjen op de radio eheurt maor de tekst ston nog neet in ut ni’jste ZINGENDE BOERTJE en um now alweer een singeltjen der van te gaon kopen, dat deew’al zo vake maor dan moste wi’j wal elke kere weer een aanslag plegen op ons zakgeld en zóvôlle was dat now ook weer neet! En al zonge wi’j vôlle zelfgeschrevven leedjes, een top-hit most er toch altied wal bi’j wean, zo-as b v MARINA en SUGAR SUGAR-BABY! En dus....wie niet sterk is moet slim zijn........ginge wi’j naor ut café dichte bi’j Wim’s huus in de buurte en dan vroog ik met mien leefste snuutjen of wi’j efkes een paar keer dat bewuste leedjen mochten dreijen in de juke - box. Azze wi’j um dan zon dree keer edreid hadden ston ut meeste wal op papier en konne wi’j der met an de slag. De melodie was gin probleem, Wim spôllen gitaar en banjo en accordeon en alles uut zien blote heufd.
Zo’n juke-box was meestal gevuld met de ni’jste plaetjes, daor zorgen degene veur wit um daor eplaatst had. Veur een paar kwartjes wazze wi’j dan klaor. Op dee basis hoeven wi’j dan ook gin drinken te bestellen want de cafébaas kennen ons.
Tja....warken met orkestbanden was der ton ook nog neet bi’j!