U bent in het LEESZAAL - ARCHIEF Hier vindt u de maandelijkse Columns van Dini Jansen, de nieuwste column is te lezen in de LEESZAAL
MIEN ALLEREERSTE,
COLUMN VAN DINI JANSEN - KEMPERS Mien allereerste herinneringen gaot terugge naor de jaoren ‘40/’45 en dan he’k ut ovver de eerste 5 jaoren van mien leaven. Dat bunt er neet zo vôlle, ik denke da’k ze bi’jnao op één hand kan tellen. Ik bun geboren in november 1940 dus de oorlog was al an de gange. Raar, maor heel scharp herinner ik mien nog da’k op de arm van mien Duutse oma naor de locht ston te kieken, waornao......wet ik neet maor oma deed dat ook. Heel veilig en geborgen veuln ik mi’j, dat wet ik ook nog en jammer genog heb ik oma Kotbeak neet echt leren kennen want zo maor opens was ze dood. Ze wonnen met opa in de Koopmanstraote in Aalten, een huus met in mien ogen ne groten tuin der umme hen waor kippen en ganzen leepen.
Met één van dee ganzen had ik een speciale band want den was zo zinnig dat ik altied met um ging wandelen. Dan sloog ik mien arm um ziene nekke, he was net zo groot as ik zelf ton.
Teggenovver oma’s huus lag ne weide en daor dwarrelen soms stroken zilverpapier neer wit mien grote breur dan veur mi’j ophalen. Waorumme ut somstieds zilverpapier reagenen wist ik neet maor ut had wal iets te maken met vliegtuuge!!
Ook een herinnering uut dee tied was’, veur mi’j onbegriepeluk, dat ik soms at de sirene was egaone raar werd an-‘ekleed! Dan kwam der vake ne buurman en den mos mien dan heel vlot ankleden. Dan ston ik op ut aanrecht en dan trokke mien wal dree jurkjes en een paar jasjes ovver mekare an. Ik snappen der niks van maor mos der altied heel hard um lachen en dat von mien moeder dan weer neet good. “Stao stille en laot Tieme ow gauw helpen” zei ze dan en waor wi’j dan hen-gingen wet ik neet.
Iets leuks gebeuren der ook nog in dee tied, een tante ging trouwen en ik was bruidsmeisjen. Daorvan kan ik mien allenig maor herinneren dat ik de trappen van ut gemeentehuus in Aalten neet op kon kommen en dat toen mét mien mandjen met bloemblaedjes kroepend heb edaone!
Gek eigenlijk, dee herinneringen bunt meer zukke flitsen en bi’jnao nooit een heel verhaal. Wi’j bunt met ons gezin in dee tied ook een paar keer verhuusd, zelfs ne kere naor Bredevoort. Daor sleep ik in een alkoof en ik weet nog dat ik dat heel gezellig von. As ik dan ’s aovends in mien beddeken lag kon ik deur de alkoof-gedientjes nog heel lange de grote mensen heur’n en deur een kierken van de gedienen zeen. Mien mooder zat dan ook vake achter ne neij-machine en meek klere, waorveur wet ik neet maor dat is mien later wal duudelijk ewodden.
Daor is ton ook wat heel verdreetigs gebeurd, ik kreeg er een zusjen maor dee is maor kort bi’j ons ewest. Daorvan kan ik mien eigenlijk ut duudelijkst wat herinneren. Ik ston naost eur an de wandelwagen en keek naor eur. Ze was heel mooi met donkere heurkes en een heel wit deurschienend gezichtjen, ik von eur net een engeltjen waorvan ik wal is plaatjes had ezeene.
Ze kek mien an en met mien hand ging ik in de wagen naor eur hendjen. Zee pakken mien pink vaste en deed de ogen dichte. Ik weet nog dat ik mien neet durven te ver-reur’n want ik wol eur graag laoten slaopen. At ze wakker was most ze vaak huulen umdat ze zo’n piene in eur buuksken had. En ton was der opens ne consternatie, hoo en wat wet ik neet meer, allenig dat ik arg schrok en dat ze eur handjen los mosten maken van mien pink. Zo was ze dood egaone! Ton heb ik veur ut earst echt verdreet eveuld, dat wet ik nog.
Dat wazzen de eerste 5 jaoren van mien kleine leaventjen en wat zei ik ow, de herinneringen wazzen echt bi’jnao op één hand te tellen. Ton de oorlog veurbi’j was en iedereen bli’j kwam ik in een stroomversnelling van geveulens terechte want mien mama en papa werden van de ene op de andere dag op-‘epakt en vast’ezet, ze wazzen ‘fout’ ewest in de oorlog. Wist een kind van vief wat dat was?? Nea...... maor ut heel ín dat andere mensen veur ons mosten gaon zorgen en mien grote breur en ik werden uut mekare ehaald en elk in een ander gezin geplaatst. Toen werd ik opni’j heel verdreetig.
Bi’jnao twee en een half jaor heb ik bij mien oom en tante ‘ewond en daorovver vertel ik ow de volgende kere want dat werden ondanks ut gemis an mien olders toch mooie jaoren met heel belangrieke herinneringen.
Hier vindt u de maandelijkse Columns van Dini Jansen, de nieuwste column is te lezen in de LEESZAAL MIEN ALLEREERSTE, Mien allereerste herinneringen gaot terugge naor de jaoren ‘40/’45 en dan he’k ut ovver de eerste 5 jaoren van mien leaven. Dat bunt er neet zo vôlle, ik denke da’k ze bi’jnao op één hand kan tellen. Ik bun geboren in november 1940 dus de oorlog was al an de gange. Raar, maor heel scharp herinner ik mien nog da’k op de arm van mien Duutse oma naor de locht ston te kieken, waornao......wet ik neet maor oma deed dat ook. Heel veilig en geborgen veuln ik mi’j, dat wet ik ook nog en jammer genog heb ik oma Kotbeak neet echt leren kennen want zo maor opens was ze dood. Ze wonnen met opa in de Koopmanstraote in Aalten, een huus met in mien ogen ne groten tuin der umme hen waor kippen en ganzen leepen. Met één van dee ganzen had ik een speciale band want den was zo zinnig dat ik altied met um ging wandelen. Dan sloog ik mien arm um ziene nekke, he was net zo groot as ik zelf ton. Teggenovver oma’s huus lag ne weide en daor dwarrelen soms stroken zilverpapier neer wit mien grote breur dan veur mi’j ophalen. Waorumme ut somstieds zilverpapier reagenen wist ik neet maor ut had wal iets te maken met vliegtuuge!! Ook een herinnering uut dee tied was’, veur mi’j onbegriepeluk, dat ik soms at de sirene was egaone raar werd an-‘ekleed! Dan kwam der vake ne buurman en den mos mien dan heel vlot ankleden. Dan ston ik op ut aanrecht en dan trokke mien wal dree jurkjes en een paar jasjes ovver mekare an. Ik snappen der niks van maor mos der altied heel hard um lachen en dat von mien moeder dan weer neet good. “Stao stille en laot Tieme ow gauw helpen” zei ze dan en waor wi’j dan hen-gingen wet ik neet. Iets leuks gebeuren der ook nog in dee tied, een tante ging trouwen en ik was bruidsmeisjen. Daorvan kan ik mien allenig maor herinneren dat ik de trappen van ut gemeentehuus in Aalten neet op kon kommen en dat toen mét mien mandjen met bloemblaedjes kroepend heb edaone! Gek eigenlijk, dee herinneringen bunt meer zukke flitsen en bi’jnao nooit een heel verhaal. Wi’j bunt met ons gezin in dee tied ook een paar keer verhuusd, zelfs ne kere naor Bredevoort. Daor sleep ik in een alkoof en ik weet nog dat ik dat heel gezellig von. As ik dan ’s aovends in mien beddeken lag kon ik deur de alkoof-gedientjes nog heel lange de grote mensen heur’n en deur een kierken van de gedienen zeen. Mien mooder zat dan ook vake achter ne neij-machine en meek klere, waorveur wet ik neet maor dat is mien later wal duudelijk ewodden. Daor is ton ook wat heel verdreetigs gebeurd, ik kreeg er een zusjen maor dee is maor kort bi’j ons ewest. Daorvan kan ik mien eigenlijk ut duudelijkst wat herinneren. Ik ston naost eur an de wandelwagen en keek naor eur. Ze was heel mooi met donkere heurkes en een heel wit deurschienend gezichtjen, ik von eur net een engeltjen waorvan ik wal is plaatjes had ezeene. Ze kek mien an en met mien hand ging ik in de wagen naor eur hendjen. Zee pakken mien pink vaste en deed de ogen dichte. Ik weet nog dat ik mien neet durven te ver-reur’n want ik wol eur graag laoten slaopen. At ze wakker was most ze vaak huulen umdat ze zo’n piene in eur buuksken had. En ton was der opens ne consternatie, hoo en wat wet ik neet meer, allenig dat ik arg schrok en dat ze eur handjen los mosten maken van mien pink. Zo was ze dood egaone! Ton heb ik veur ut earst echt verdreet eveuld, dat wet ik nog. Dat wazzen de eerste 5 jaoren van mien kleine leaventjen en wat zei ik ow, de herinneringen wazzen echt bi’jnao op één hand te tellen. Ton de oorlog veurbi’j was en iedereen bli’j kwam ik in een stroomversnelling van geveulens terechte want mien mama en papa werden van de ene op de andere dag op-‘epakt en vast’ezet, ze wazzen ‘fout’ ewest in de oorlog. Wist een kind van vief wat dat was?? Nea...... maor ut heel ín dat andere mensen veur ons mosten gaon zorgen en mien grote breur en ik werden uut mekare ehaald en elk in een ander gezin geplaatst. Toen werd ik opni’j heel verdreetig. Bi’jnao twee en een half jaor heb ik bij mien oom en tante ‘ewond en daorovver vertel ik ow de volgende kere want dat werden ondanks ut gemis an mien olders toch mooie jaoren met heel belangrieke herinneringen.
COLUMN VAN DINI JANSEN - KEMPERS