U bent in het LEESZAAL - ARCHIEF Hier vindt u de maandelijkse Columns van Dini Jansen, de nieuwste column is te lezen in de LEESZAAL
DE NA - OORLOGSE TIED,
COLUMN VAN DINI JANSEN - KEMPERS Mien herinneringen an dee nao - oorlogse tied bunt eigenluk ook weer flitsen, ut ene duudelijker as ut andere maor nooit een echt lang verhaal. Ton mien olders dus op’epakt wazzen kwam ik bi’j de jongste breur van mien vader terechte. Bi’j ome Bennad en tante Mien en ik had ut neet beater kunnen treffen, dat wazzen zukke leeve mensen. Ze hadden net met de bevrijding een jongen zunne ‘ekreggene en hadden mien vaders olders bi’j zich in wonnen. Hun huusken was al vol maor ik kon der ook nog wal bi’j in. Den allereersten aovend dat ik daor veur onbepaolde tied in huus kwam ontdekken ze al dat ik miene “lôtse” neet bi’j mien had want ik blearn mien de kop der zowat af tôtdat ik bi’j ome Bennad op ’n arm ovver ut zolder lopend aan de wasliene ne poetsdook ontdekken. Den trok ik der af en too was ut leed ‘eleane want ik hadde ne “lôtse “!!
Ik hadde ut echt good, ze wazzen gek met mien, ik kon van mien opa en oma niks verkeerd doon, as tante Mien mi’j wal is veur straf, en dat ha’k dan echt verdeend, in ut porteultjen zetten heelen mien grootolders der mien weer uut! Met mien kleine neafken kon ik spôllen en den heb ik lopen ‘eleard, tante Mien stuurn mien naor ne kleuterschole waor ik ut geweldig naor mien zin had.....allenig ’s morgens ut bidden was zo moeilijk want dan most mien kleine pink precies op ut rendjen van de lessenaar liggen en dat von ik zòòò lastig!!
Later ging ik van hun uut naor de grote schole, de hervormde want dat was de wens van tante Mien, van eur learen ik ook te bidden elke aovend op mien knietjes veur ut bedde en dan zat zee bi’j mien en dat was zo’n fijn warm geveul. Jao, ut was ovver ut algemeen een mooie tied.
Behalve as ik met mien grote breur naor Wenterswiek ging op de fietse um mien echte mama op te zeuken. Dat was neet altied leuk want soms kwamme wi’j der veur niks, dan mocht er opens gin bezoek bi’j mama en dan leepe wi’j langs ut prikkeldraod hen en weer en soms zagge wi’j mama dan heel in de wiete. Ik kan mien nog herinneren dat dan veural mien grote breur heel verdreetig was.
Ook mocht ik éne kere met vrômde mensen mét naor ut kamp waor mien papa zat. Onderweg werd ik wagenzeek en most ik ovvergevven. Ik veulen mien ton echt ongelukkig en ton ik bi’j papa kwam werd dat nog arger want ik mocht neet bi’j um op schoot, ik mocht um zelfs neet anraken, der zat, in mien kinderherinnering ne taofel tussen van wal twee meter.
En ton was daor den dag dat mien mooder weer vri’j kwam en dat herinner ik mien nog heel good. Ik zat veur ut huus te spôllen ton daor een heel slanke vrômde mevrouw an kwam lopen, ze kwam op mien af en zei mien name maor ik schrok mien rot, dee kennen ik jo ga neet!! Dee mevrouw leep ton deur, naor mien tante en dee kwam ton naor buuten en zei da’k binnen mos kommen umdat mien mama der weer was. Dat was, heurn ik later veur hun ook een complete verrassing ‘ewest. Ik herinner mien dat as een heel raar geveul; ik herkennen dee vrumde mevrouw echt neet as mien eigen moeder. Ik was ook neet bli’j, wat mot dat veur eur náár ‘ewest wean.
Ik denk, zo ongeveer een half jaor, naodat mien moeder was teruggekommen , kwam mien vader ook weer en toen bunt er jaoren van volle zorgen ekommene veur mien olders want, zoas ik later heur’n, wazzen ze alles kwiet ‘ewest. In ’48 is mien zusjen geboren, een liefdesbaby, nem ik an, tja, hoo geet dat dan a’j mekare zo lange neet ‘ezeene hebt!
Maor ondanks dee “liefdesbaby” waren der volle spanningen dee ik as meisje van 8 a 10 jaor heel good ‘eveult hebbe. Veural mien moeder was geregeld ovverspannen en mos van de dokter………hoo is ut meugeluk……..maor gaon roken, dat hielp daor tegen.
Nea, mien jeugd is neet echt fijn en zorgeloos ‘ewest maor ik wet natuurlijk neet of dat allemaole te maken hef ehad met ut N S B verleden van mien olders. Ik wet wal dat er nooit ovver ‘epraot werd. Maor éne kere heb ik mien moeder iets heuren vertellen uut eur kampverleden en dat was nog neet ens veur mien oren bestemd.
Ze vertellen too an een tante van mien dat er in ut kamp ne kere een jong meiken dat in verwachting was ‘eraakt van ne Duutsen soldaote, met eurn dikken boek ovver ut dode lichaam van een Duutse soldaote hen most springen in de hoppe dat ze dan een vrog-kraom zol kriegen.
Daor kan ik nóg verdreetig umme wodden, ook bi’j de z g “goeien” wazzen slechte mensen nao de oorlog!
Ut was wal is good um wat dinge zo op papier te zetten want der ovver praoten kan ik ook neet al bun ik der nog zo good van af ‘ekommene. Laatst hebt ze mien evraogd dizze dingen te vertellen op T V Gelderland maor ik hebbe daorveur bedankt want ik wet zeker da’k was beginnen te janken en dat wil ik neet natuurlijk neet op tillevisie.
Eindconclusie; ik hebbe zo’n geluk ‘ehad deur bi’j mien tante Mien en Ome Bennad terechte te kommen maor hovôlle N S B - kinder hebt zo’n geluk néét ehad en allenig daordeur al getekent veur ut leaven!!
Hier vindt u de maandelijkse Columns van Dini Jansen, de nieuwste column is te lezen in de LEESZAAL DE NA - OORLOGSE TIED, Mien herinneringen an dee nao - oorlogse tied bunt eigenluk ook weer flitsen, ut ene duudelijker as ut andere maor nooit een echt lang verhaal. Ton mien olders dus op’epakt wazzen kwam ik bi’j de jongste breur van mien vader terechte. Bi’j ome Bennad en tante Mien en ik had ut neet beater kunnen treffen, dat wazzen zukke leeve mensen. Ze hadden net met de bevrijding een jongen zunne ‘ekreggene en hadden mien vaders olders bi’j zich in wonnen. Hun huusken was al vol maor ik kon der ook nog wal bi’j in. Den allereersten aovend dat ik daor veur onbepaolde tied in huus kwam ontdekken ze al dat ik miene “lôtse” neet bi’j mien had want ik blearn mien de kop der zowat af tôtdat ik bi’j ome Bennad op ’n arm ovver ut zolder lopend aan de wasliene ne poetsdook ontdekken. Den trok ik der af en too was ut leed ‘eleane want ik hadde ne “lôtse “!! Ik hadde ut echt good, ze wazzen gek met mien, ik kon van mien opa en oma niks verkeerd doon, as tante Mien mi’j wal is veur straf, en dat ha’k dan echt verdeend, in ut porteultjen zetten heelen mien grootolders der mien weer uut! Met mien kleine neafken kon ik spôllen en den heb ik lopen ‘eleard, tante Mien stuurn mien naor ne kleuterschole waor ik ut geweldig naor mien zin had.....allenig ’s morgens ut bidden was zo moeilijk want dan most mien kleine pink precies op ut rendjen van de lessenaar liggen en dat von ik zòòò lastig!!
Later ging ik van hun uut naor de grote schole, de hervormde want dat was de wens van tante Mien, van eur learen ik ook te bidden elke aovend op mien knietjes veur ut bedde en dan zat zee bi’j mien en dat was zo’n fijn warm geveul. Jao, ut was ovver ut algemeen een mooie tied. Behalve as ik met mien grote breur naor Wenterswiek ging op de fietse um mien echte mama op te zeuken. Dat was neet altied leuk want soms kwamme wi’j der veur niks, dan mocht er opens gin bezoek bi’j mama en dan leepe wi’j langs ut prikkeldraod hen en weer en soms zagge wi’j mama dan heel in de wiete. Ik kan mien nog herinneren dat dan veural mien grote breur heel verdreetig was. Ook mocht ik éne kere met vrômde mensen mét naor ut kamp waor mien papa zat. Onderweg werd ik wagenzeek en most ik ovvergevven. Ik veulen mien ton echt ongelukkig en ton ik bi’j papa kwam werd dat nog arger want ik mocht neet bi’j um op schoot, ik mocht um zelfs neet anraken, der zat, in mien kinderherinnering ne taofel tussen van wal twee meter. En ton was daor den dag dat mien mooder weer vri’j kwam en dat herinner ik mien nog heel good. Ik zat veur ut huus te spôllen ton daor een heel slanke vrômde mevrouw an kwam lopen, ze kwam op mien af en zei mien name maor ik schrok mien rot, dee kennen ik jo ga neet!! Dee mevrouw leep ton deur, naor mien tante en dee kwam ton naor buuten en zei da’k binnen mos kommen umdat mien mama der weer was. Dat was, heurn ik later veur hun ook een complete verrassing ‘ewest. Ik herinner mien dat as een heel raar geveul; ik herkennen dee vrumde mevrouw echt neet as mien eigen moeder. Ik was ook neet bli’j, wat mot dat veur eur náár ‘ewest wean. Ik denk, zo ongeveer een half jaor, naodat mien moeder was teruggekommen , kwam mien vader ook weer en toen bunt er jaoren van volle zorgen ekommene veur mien olders want, zoas ik later heur’n, wazzen ze alles kwiet ‘ewest. In ’48 is mien zusjen geboren, een liefdesbaby, nem ik an, tja, hoo geet dat dan a’j mekare zo lange neet ‘ezeene hebt! Maor ondanks dee “liefdesbaby” waren der volle spanningen dee ik as meisje van 8 a 10 jaor heel good ‘eveult hebbe. Veural mien moeder was geregeld ovverspannen en mos van de dokter………hoo is ut meugeluk……..maor gaon roken, dat hielp daor tegen. Nea, mien jeugd is neet echt fijn en zorgeloos ‘ewest maor ik wet natuurlijk neet of dat allemaole te maken hef ehad met ut N S B verleden van mien olders. Ik wet wal dat er nooit ovver ‘epraot werd. Maor éne kere heb ik mien moeder iets heuren vertellen uut eur kampverleden en dat was nog neet ens veur mien oren bestemd. Ze vertellen too an een tante van mien dat er in ut kamp ne kere een jong meiken dat in verwachting was ‘eraakt van ne Duutsen soldaote, met eurn dikken boek ovver ut dode lichaam van een Duutse soldaote hen most springen in de hoppe dat ze dan een vrog-kraom zol kriegen. Ut was wal is good um wat dinge zo op papier te zetten want der ovver praoten kan ik ook neet al bun ik der nog zo good van af ‘ekommene. Laatst hebt ze mien evraogd dizze dingen te vertellen op T V Gelderland maor ik hebbe daorveur bedankt want ik wet zeker da’k was beginnen te janken en dat wil ik neet natuurlijk neet op tillevisie. Eindconclusie; ik hebbe zo’n geluk ‘ehad deur bi’j mien tante Mien en Ome Bennad terechte te kommen maor hovôlle N S B - kinder hebt zo’n geluk néét ehad en allenig daordeur al getekent veur ut leaven!!
COLUMN VAN DINI JANSEN - KEMPERS
Daor kan ik nóg verdreetig umme wodden, ook bi’j de z g “goeien” wazzen slechte mensen nao de oorlog!