GRADUS DOKTERT

Gradus was neet al te good te passe de letste tied, hee was wat poeterig in de hoed en al 'n wekke of wat an 't klungelen met peerdemiddeltjes, niks wol richtig helpen. Veur um was alles vaste goan zitten kelde, of anstelleritis. Alle andere zeekten kwammen um neet in d'n kroam te passe. Met 'n aftreksel van d'n vleerboom of met 'n borreltjen van d'n Angank kö'j meespat alles te lief goan. Disse kere was 't manges anders, de um bekende en vertrouwde millesienen heelpen gin spier.

"Doo d'r nog moar 's ene in", zei Gradus d'n kastelein, "De kelde zit alderbas¬tend vaste dit joar." Tone, d'n kastelein, was van mening dat Gradus zien quantum veur vandage al wal e'had had en von dat 't an de tied was dat Gradus op hoes an zol goan. Veur dat Gradus gong had Tone nog wal ne'n tip: "A'j noo is noar d'n dokter gongen met dee kelde van ow, wisse dat den ow helpen kan." Dat was tegen 't zere been; "Proat d'r mien bloos neet van", was Gradus' ant¬woord, "Doar bun'k al e'west, den kearl meent dat 't gin kelde is, moar dat 't mien tussen de oarne zit. Hee wil mien bie zonnen zeelenkniepert op de banke hebben zitten". "Foi toch," zei Tone, "begin d'r bloos neet an, dee leu wet hoo't zee an de kost mot blieven, dee loat ow steurig weerumme kommen en richtig wiezer wo'j d'r neet van." Veur Grades was dat twee bassen op de banke, ene gedanke. " Dee leu meent dat zee met bloos proaten de sloerigheid könt verdrieven, ik geleuve d'r gin bast van."

Volgens de Schadde gong d'r nog immer niks boaven d'n vleerboom en 'n snörre¬ken op zien tied. Zo at Gradus te passe was de letste tied, doch Tone doar toch wisse anders oaver. Zien zwoager had krek dezelfde verschienselen e'had as Gradus, den was ok zo sloerig in de hoed. D'n Potstempel heurden 't verhaal an en wol an 't letste wal 's wetten hoo of Tone's zwoager van ziene klachten af e'kommen was, wisse zol dat ok de remedie veur um wean. "Noa," zei d'n kastelein,"mien zwoager Drikkes, nogal zwoar op de hand, was al moanden duftig an 't mieren e'west, net as ie, 't heelp allemoale gin enen spier, oetentelijks hef hee ne wekke of wat elken noameddag um 'n uur of dree 'n good glas rooien wien enommen en doarnoa krop hee dan steurig onder de plodden, achter de wollen onderbokse van mien zuster. Gradus, ik zeg ow, mot ie ok 's prabiern, 't hef mien zwoager richtig good e'doa¬ne."

Potstempel, den de name had steurig de pöste te kussen, ston al 'n hötjen met de klinke in de hande, moar kon nog neet votkommen. Inens, noa dit verhaal, kreg hee gank, hee tikten an de pette en vort was hee.

Tone, den gewoon was Gradus dagelijks an de teke te zeen, begon zich al richtig zörge te maken, hoo lange was 't no heer, Potstempel was wisse twee wekke neet meer e'west. Dat was neet 't slumste, de Schadde had ok nog veur vieftig euro bie Tone an de latte stoan en dat knep um toch ok wal. "D'r zol 'm toch niks oaverkommen wean, ie wet moar nooit."

Juust too't d'n kastelein zich veur e'nommen had ne kere bie Potstempel an te goan, vloag de deure los en kwam Gradus fluitend binnen, of d'r niks loos was. Hee smet de pette op de stamtoafel, trok de knippe en vroog Tone of d'r nog wat an de latte ston. De vieftig euro dee't d'r stonden lei hee grif neer en hee bestelden rooie wien. "'t Leefste ne Bordeaux", zei hee d'r nog bi'j. Dat Gradus zo good te passe was en wien bestelden, pasten as ne klinke op 'n ganzengat, vond d'n kastelein. Meespats had hee de longen noar ’t Boksebier hangen.

Veurzichtig en kalm vroog hee wat d'r veur e'vallen was, hee was neet gewoon dat Gradus zo'n wille had. "Noa", zei Gradus, "Den tip van ow met dee rooie wien hef mien good e'holpen, ik bunne weer gans d'n olden, doar kan gin dokter an tippen……. en den zwoager van ow,wat wont den toch mooi, woar dut hee 't bloos van."

Bernard Bonenkamp, ne’n Grolsen oet Diem.

Wilt u meer lezen over Bernard Bonenkamp, kijk dan bij het interview dat Bernard met ons gehad heeft.