Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u verhalen van Wim Bluemers

WIMKEN HÖLT ZIEN ENDJEN VASTE

Wimken was pas trugge uut ’t koloniehuus too ‘m den aanvaring te binnen schot dee’t te had ehad met ene van de leidsters door. Hee had onder de meddagröst neet ’t bedde uut emeugt um te plassen. En zówat was ‘m al is ne maol eerder aoverkommen. Jao wis en woorachtig, in de eerste klasse bie juffrouw R. was dat ewes.

Efkes zoegent an zien stuksken gebrande suker dat mama emaakt had in den aoven van ’t fenuus kwam dat as in ne film an ‘m veurbie.

Al veur dat e naor de grote schole gink, hadden de oldere breurkes Wimken al adeg integen emaakt op dee juffrouw.
Zee was heel strabant, en zumen der neet met de kinder dee neet good bie de lesse wazzen, af en too ne besten fleer um de oorne te geven. En an de heure trekken, dat mos ze ok bijzunder good können. Wimken zaog nog maor is ne maol an zien snoopgood en probeern an wat anders te denken. ’t Gink neet.

Op ’n dag had mama um ’s mons naor schole ebracht. Hee wis ’t nog as den dag van gistern. Wat ne ellende wat ne ellende, buten zien breurkes wazzen de maor ne paar dee te kennen. En too de belle gink mos mama ok nog vot. Wimken was met ne trillende lippe naor de schooldeure elopen. Door mossen ze stief in de riege staon en zwiegen as moezen. Too’t ze effen later in de klasse zatten begonnen der ’n paar te huuln, hee had too ok maor met edaone. Gedeelden smart is halven smart.

Langzaam an was de schole heel gewoon eworden veur Wimken, en hee von ’t mangs zelfs fijn. Allene disse juffrouw. Zien breurkes hadden geliek ehad, ’t was lange gin gemakkelijke tante. A’j is ne maol neet good rechtop zatten, of te vake de punte van potlood brokken, nou dan zwaaien der wat. Vanachter euren hogen lessenaar regeern ze de klasse as ne generaal. Wimken zat kort bie ’t raam, én kort bie de juffrouw en hee mocht toch zo geerne naor buten kieken. Dat levern um regelmaotig narigheid op. An zien oor wodden e dan uut de banke eleppeld en mos e op de knee in den hook liggen.’t Veel neet met.

Den grootsten botsing met juffrouw Vuurtoorn volgen too Wimken al meer as ne half joor op schole zat. Dee name vuurtoorn had zee trouwens an eure rooie heure te danken. Ie waarn oe wal um den te gebruken as zee in de buurte was. Op den bewusten dag mos Wimken heel neudig zien water kwiet, en ’t duurn nog wal ’n half uur veurdat zee spölkwarteer hadden. Dat heel e neet uut. Heel bedeesd stok e de vinger umhoge. “Ja! Zeg het eens Wim”. Wimken kek benauwd naor de generaalse en sprok: “Juf, ik moet heel erg nodig een plas”. “Zo! Daar wacht je dan maar mee tot het speelkwartier; straks begint iedereen te kleppen!” “Ja, maar, juf….ik..kan het echt niet langer ophouden hoor” zo weersprok Wimken nog, maor met ‘n: Mond dicht Wim, en verder werken”, slot de juffrouw ’t book. Tegenspraok wodden neet eduld.

Maor Wimken was neet van plan um ’t zich in de bokse te doon. As zee oorlog wol, nou, dat kon ze kriegen. Hee maken zich de lange gebreidde kouse lös van de jarretel, rollen de piepe van de bokse ’n stuksken op, en leet zich wat onderuut zakken. Daornao leet e zien water ponteficaal onder de banke lopen!

Oh, oh, wat kwamp dee juffrouw noe raps achter euren hogen lessenaar vandan. In ’n rof ston ze näöst ‘m en haeveln ‘m an ’t rechteroor de banke uut.
“Foei!! Wat is dat! Viespeuk dat je er bent: vooruit, mee naar het pompekamertje!”

Wimken leep op de tene umdat e dach dat anders zien oor deraf etrokken wodden. Dan leet ze ‘m lös en snauwen:”Pak een dweil bij de pomp weg en mee naar de klas zodat je die viezigheid op kunt ruimen!”
Ha, effen aosem halen, zee had zien oor noe lös elaoten. Wimken sjokken achter eur an naor de klasse.

In de gang ko’j ’t smiespeln van de andere kinder heuren, ’t lek wah ne bijenkorf. Met dat de deure lösgink wodden ’t weer moesstille en was iederene weer drok an ’t wark.
Toch heeln ne stuk of wat kinder, stiekem van eur schriften op kiekend in de gaten hoo dat zol aflopen.

Dat wodden ze gauw gewaar. De juffrouw stot Wimken naor de banke, wooronder den plas zich intussen had uut-ebreid. “Dweil op die rommel!!”meer zei ze neet. As ne echten generaal ston ze noe achter ‘m. Wimken gooien den dweil der baovenop en zei opstandeg: “En dat mag de juffrouw dus zelf doen! Ik mocht van u niet naar de w.c.” Zó door kon ze ’t met done.

Ho goetegoet, zee kreeg alle kleuren van de raegenbaoge, maor al zol ze blond wodden, Wimken dee ’t neet. Hee heel de hande an de oorne, schaof de banke in, en dacht; bekiek ’t maor!
De juffrouw trok noe as ’n zinkend schip af naor eur hoge zitplaatse veur de klasse. Met ‘n: “Om kwart voor vier schoolblijven Wim!” slot ze ’t verhaal af. Dat naoblieven maken Wimken ninks uut, hee had ewonnen. ’n Vraedeg gevuul nom now bezit van ‘m.

18 - 03 - 2005