Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u verhalen van Wim Bluemers

Oh, oh, wat was Wimken helleg. Neet zó maor hellig. Nae; hee was gloe¬pens helleg. Door had 'm der toch ene wat op den botterham esmeerd. Bah, bah en nog is bah. En nog wal ene van zien oldere breurkes had 'm dat elapt. Jao, en wat nog völle slimmer was dat hele gedoo dei 'm op schole geels gin good.

Lao'w maor is vertellen hoo of dat allemaole zo ekommen is. Bie eur näöst wonen leukes dee Renzelaar heetten. De vader van dah gezin wodden ok wal den langen Gait eneumd. Hee verdenen de kos in den bosbouw. Better ezeg; hee was holthak¬ker. Gleuiendeg stark was de keerl, en hee had 't al is epresteerd um twee plietsies dee um ne boodschap bie 'm kwammen, rand¬verkant vanuut de veurdeure aover 't tuinhekke te smieten. Ok leet e bie winterdag -as 't good vroor- 's mons veur dag en dauw de iesbane onder water lopen. Jao zélfs too hee zien been in 't gips had nao ne ongelukke met ne boom. Hee lae den gipspoot gewoon op 't stuur en karren met zienen deurtrapper op den Sloots¬diek an.

Ie könt wal naogaon dat Wimken ontzag had veur zo'nnen krachtpat¬ser. Hee was etrouwd met Riek, ne vrouwe met gitzwart hoor. Wimken mocht maor wat geerne naor ome Gait en tante Riek too gaon; zee hadden door ne koffer¬grammefoon met ne slinger der an en zo'nnen groten hoorn der op. Der ston ok 'n hundjen op. Zo'nnen witten met ne zwarten vlek um 't oge, net zo'n straotjoekeltjen. En mooien meziek at ter uut dat dink kwamp. Wimken was ter neet bie vot te brann. Zee hadden daor al grote kinder. Wouter, ene van de zöns, brach 's mons veur dag en dauw de krante rond. Dee krante heetten "Het Vrije volk" en dee wodden bie Wimken thuus ok elaeze¬n. Eigelek moch dat neet van de karke want bie Wimken thuus wazzen ze katho¬liek, en dan moch ie joh ginne 'rooie krante' laezen. Vader trok zik door niks van an."Dee krante betaal ik zelf en dat geet gin mense wat an", zo von e.

Door was Wimken wal blie umme, want in 't Vrije volk ston ne getekent verhaal dat ging aover Bulletjen en Bone¬staak, dee as ne wereldreize maken. Oh man, oh man, wat wazzen dat ne stelletje ondeu¬gende labussen. As Wimken en zien breur¬kes nét zukke kwao¬jonges streken zollen uuthalen dan zol vader der raps korte metten met maken. Dee kranten wodden 's mons as iederene nog sleep zó vanuut ne vrachtwa¬gen bie de buurleu op de stoepe esmetten. En um dee kranten zat altied ne dik pakke onbedrukt papier zodat ze neet beschadegen; en dat was leefhebberie¬je.

Hans en Wimken mochten geerne tekenen en zee kregen vake dat lechtgrieze pakpa¬pier ¬van de buurjongs. Dus an tekenpapier hadden ze gin gebrek. Veur zukke schetsbeuke as ter in de winkel verkoch wodden hadden ze bie Wimken thuus gin geld. Maor wat zol 't; hier redden ze zik ok wonder met. Zo gauw at ze 't papier in de hande hadden gingen Hans en Wimken an 't beukskes maken. Sekuur wodden de grote vellen papier op-evouwen en dan met ne mes in kleinere vellekes esnejen. Dan wodden der ne stuk of tiene van dee vellekes op mekare elegd dee ze met ne stopnaolde en wat stopgaorn in mekare naeien. Door hadden ze gin meuite met.
Opa Westhoff was kleermaker van zien vak, en zee hadden dat ok wal eets of wat in de vinger zitten. Vake genog mossen ziele mama helpen met sökke stoppen; van dee grote knollen mangs, woor as ow den padestool zowat deurhen schot. "Netjes mazen heur, zo a'k ow dat eleerd heb¬be!", kregen ze dan de lesse met. A'j neet sekuur genog wazzen dan ha'j ow eiges te pakken; want dan mos ie op van dee kloeterege sökke lopen.

Maor good, as ziele dan dee beuks¬kes kloor hadden kon 't tekenen an gaon. Mama maken eur ne scharpe punte an ne paar annelinepotleudjes. A'j door an lekken dan kree'j den helen mond peers. Meistentieds tekenen zee figuurn uut den Donald Duck.Maor zo'nne nebbe as den Donald had, dah veel gaar neet met.
Mangs maken zee ok hele nieje verhaaltjes. Met de tonge uut de mond konnen ze dan urenlank zeute waen. Sinds as Wimken ne maol bie meister Gerdes in huus was ewes en door in de gang ne prachtegen tekening van ne boomtak met van dee snotterbellenketjes der an ezene had, dèn deur den meister zélf was ete¬kent, wol hee dat ok können.

Dage kon e der met zeute waen. Vake was 't zo dat mama eur 't grei uut de hande mos nemmen umdat ze nans meer an dachten. En zukke gezonde kleine bössels mossen ok op tied naor buten. Anders zollen 't maor ne paar bleekneuskes wodden. Eigelek zat ter nog wat anders achter. Mama mos ok eur huuswark können doon, en as den helen trop maor ne betjen in huus bleef hangen dan kwamp 't door neet van.

Maor noe was ter wat loos en oh oh wat was Wimken door kregel van. Hee had 's middags ne helen mooien tekening emaakt; warkelek woor. Haoste net zo mooi as den tekening van meister Gerdes met dee snotterbellenkatjes der op. Wimken was door zelfs eets of wat aovermeudeg deur ewodden en had onder den tekening -emaakt deur Wimken; den beroemden tekenaar -eschreven. En dat had e better können laotn, dan had e ok neet zo miete¬reg hoven wodden.

Want wat was ter gebeurd. Zien breurken Bennie den twee joor older was as 'm, had dat op schole verteld. En now lepen ze achter 'm an te jewweln van; "Zo, beroemden tekenaar, wo'j nog gin Rembrandt heiten?" Was dat bie den enen dag ebleven dan zol e der um elachen hemmen, maor nae, 't was al ne wekke of wat an de gange. Hee had Bennie wal op den jas ewild, maor den was 'm toch eets te menneg af; en doorbie, dan zol e in huus ok nog wat op de schaole kriegen umdat e ruzie maken. Toch mos ter ne ende kommen an dat kinderachtege gedoo von Wimken.

Bah, had Bennie noe maor nooit ezene dat e dee zinne op den tekening had eschreven. We'j wat; hee zol 't ter wal is met mama aover hemmen. Dah brach 'm neet wat e edach had, want naodat e zien naregheid an eur verteld had sloog zee ne arm um 'm hen en zae; "Och jungs¬ken, iej könt toch ok prachteg tekenen, en wee wet misschien wodt ie later wal ne echten beroemden tekenaar!

Wim Bluemers 28 jannewari 1998