HANS EN WIMKEN MAAKT EEN FOEKEPOT!

Joh, 't moch dan wal mis egaone waen met Wimken zien optraen bie 't dood-do¬ne van 't mutjen van Jan zien vader en moder; vader had woord ehollen. En had 'm ok nog 'n betjen etreust; der wazzen ok wal grote keerls dee neet zene konnen dat ter ne varken of ne bees dood-emaakt wodden. De belaofde varkensblaoze had e ekregen en den lae toch mooi in ne penneke met zaltwa¬ter te wachten tot Wimken uut-eprakkezeerd had wat of e der met zol doon. Mama zol der aoverdag, as Wimken naor schole was, nog ne maol of wat schoon water op doon en as Wimken 't ter um kwart veur vere op had zitten kon e mooi met de blaoze genks. Hee wis nog neet good wat of e der met an wol. Hans menen dat e der maor better ne foekepot van kon maken; zo ko'j der völle langer met done. Vake ha'j dan de halve grötte van de blaoze maor neudeg, maor a'j der ne voetbal van maken wollen mos e heel blieven. Maor eers mos e naor schole en dan..

In de klasse kon e de gedachten der gaar neet bieholn. Too ze um elf uur godsdeenstles¬se kregen van pastoor van Soest letten Wimken néét op wat of ter epraot wodden. Egaals zat e te dreumen; as e now is ne foekepot maken, en dan is...Páts! 'n Krietjen raken Wimken vol op 't heufd. "Breng dat maar even hier Wim!" Wimken kreeg 't krietjen van de grond en schufeln eets of wat van slag de banke uut. Hee leep naor veurten en reiken de pastoor 't stuksken kriet. Den kek op 'm neer vanaf den hogen lessenaar. "Nou, hoe zit dat Wim. Moet je niet opletten van¬daag?". "Eh jawel meneer pastoor maar ik..". "Genoeg Wim, ga maar terug naar je bank en let nu beter op!". "Jawel meneer pastoor". Met ne kop as ne bolle gink Wimken trugge naor ziene banke. Zowat was 'm nog nooit aoverkommen.
Bah, hee had 't geveul dat iederen naor 'm kek. Ja, en Wimken Jansen, den akelegen draod¬naegel woor as e nooit met aoverweg kon, zat 'm ok nog stom an te grin¬zen. Dén kreeg e nog wal ne maol.

De rest van de lesse gink 't good, en too um twaalf uur de klokke van de karke 't Engel des Heren lujen was e alles al weer vergetten. Noe maor gauw met de breurkes op huus an en kieken of de blaoze al mooi schone wodden. Hee zol maor neet an mama vertellen wat of 'm in de klasse aoverkommen was, iej konnen jao nooit wetten..Naodat de boterhams op wazzen vroog Wimken of e zelf de blaoze nog ne maol of wat speulen moch.
Dat was wal in odder von mama; as e zich bie de pompe maor neet zo nat kliedern. Door was 't völs te kold veur. Bertie mos maor effen metgaon, dan kon der ene pompen en den anderen de blaoze onder de tuite hollen. Bertie maken 't neet uut.

Vlot schotten ze met eur beiden 't pompsträötjen op en al rap wazzen ze an 't wark. Nao 't hötjen wol Wimken wal is wetten of de blaoze al good was, en stok e 't dink in de mond. Gatdakke, wat smiek dah dink nog kregel. "Pomp nog maor effen deur Bertie 't is nog neet in odder", komme¬deern e zien breurken; den braaf nog ne maol of wat den zwengel op en neer dee. Dan reep mama. "Jonges, in huus kommen, dan kö'j nog ne kummeken warme thee drinken veur da'j weer naor schole gaot. Doot de blaoze maor hier dan kan den vanmiddag nog in 't water blieven staon.

Too Wimken later op den middag uut schole kwamp gink 't an. De blaoze was noe schone zat. "Mama, doo'j mie ne betjen helpen". "Jao jungsken, zo metene. Mama mot eers nog wat eerpel schellen. Of help ie mie ok effen?" Der zat niks anders op von Wimken en hee kreeg ne schelmesken uut de taofella. "Neet zukke veerkanten heur; dúnne schellen Wimken, de vitemientjes zit kort onder de schelle, denk ter an". Met de tonge tussen de tande was e effen later bezeg en leet e de geschelde eerpels in den greun emaille emmer vallen. 't Was neet de eerste kere dat e dat dee, hee heelp ok wal is bie Jan thuus; dan konnen ze ok eerder gaon spöllen. Jan moch toch neet vot veur as dat e kloor was.
'n Kwateerken later was 't bekekken. Neet dat ziene hulpe zo groot was ewes, maor bie 'm thuus mossen ze wetten dat alles neet zomaor vanzelf gink. Samen done, door draeien 't umme bie zo'n groten trop.

Net too mama 'm op gang wol helpen kwamp Hans in huus, hee gink in Lechten¬voorde naor schole en was altied ne stuk later as de andern. "Hoj! Ik bun der weer". "Dag jungsken, hoo is 't ow vergaone op schole?"."Oh wal good, wie mossen reemkes vlechten, en ik kan 't al; kiek maor".
Hans haaln 'n stukke gevlochten leer uut ziene schooltasse en leet 't trots an mama zene. " Zo, da's knap wark. Kom drink eers maor effen 'n kummeken thee, en misschien he'j dan straks wal zinne um Wimken te helpen met 't maken van ne foekepot".

"Oh dah wi'k wah done", kwamp 't ter dreks uut. Mama schot naor de kökken en haaln thee veur Hans. Dat had ze 'm toch weer mooi elapt. As Hans Wimken heelp kon zee an eur wark blieven. Per slot van rekkening mos ze de greunte nog kloor maken, en ok 't vleis mos nog ebraojn wodden. Zowat had tied neudeg, en daor ko'j maor neet zo bie vot lopen.
Neet lange doornao zatten de beide jonks met mekare an den kökkentaofel.

"Wimken, gao is effen kieken of ter in de schure nog ne töpken van ne olde visgarde lig. Oh nae, wacht ok maor, ik kieke eiges wal effen". Hans dach ter inens an dat ziene goeie visgarde door ok nog onder den balken zat. Hee mos ter neet an denken dat Wimken door den top af zol brekken. Ondertussen had Wimken ne paar olde kranten op den taofel elegt, en dee zien beste um de blaoze ne betjen dreuge te kriegen."Mama, wie hebt jao nog gaar gin pötjen um de blaoze op te maken. Meuge wiele 't olde zoltvaetjen hemmen?". Dah was wal good von mama, dus schot Wimken de kelder in um 't ding op te haaln. 't Was ne mooi gries pötje met blauwe blomen en slingers der op en twee oorn der an.
Effen later kwamp Hans de kökken weer in met ne stuksken van den hengel. Hee had 't net bie ne knoop af-esnejen en was gengs um 't snievlak mooi rond te schoern. Wimken kwamp ter met 'n op de maote van 't pötjen emaakt stuk van de vochtege blaoze ansjouwen, en stölpen den aover den knoop van 't bamboe-stöksken. Hans knuppen 'm met ne töwken nét onder den knoop vaste. "'t Lik jao net ne parreplu", von Hans. Noe wodden 't pötjen der bie ehaald."Hoo Wimken; wach effen eers nog wat water in 't pötjen done, door krie'j ne völle mooier geluud deur". Jao iej konnen wal zeen dat Hensken zowat vaker bie 't ende had ehad. De blaoze wodden now umgekeerd op 't pötjen ezet, zodat 't stöksken rech nao baoven wees. De vochtege blaoze klaeven vaste an de baovenkante van 't Kölse pötje. Hans kreeg den klos met worstentouw van vader uut de kaste, knippen der ne stuk af, en trok dat strak um de blaoze nét onder den dikken rand van 't pötjen. "Hol den vinger der effen good op Wimken dan kan'k 'm vaste knuppen". Wimken dee wat 'm evraogt wodden en heel den vinger net zolang op de plaatse as e maor liejen kon. Zó, kloor was 't. Hee wol der wal dreks met an de gange,maor; dah ging neet. Eers mos de blaoze nog dreugen, pas dán zat e good vaste an den rand. As straks 't etten kloor was en den aoven nog eets warm, kon e door mooi effen in.. 't Duurn 'm haoste te lange.

"Mooi edaon jonges, ruum ie now den rommel effen op, oh en Wimken, de res van de blaoze doot maor weer in wat zaltwater en zet 'm op de kelderplanke; dan he'j nog wat as ow den foekepot is kapot moch gaone". Kiek; dah was now echt Wimken zien moder, dee dach altied ne stuksken veuruut. "Mama, hoo lange duurt 't veur dat zo'nne blaoze dreuge is, en ma'k ter dan nog met naor buutn en..". "Geduld maor jungske, straks mo'w eers etten en dan mot iele nog helpen afwassen en dan is't al lange duuster. Margen kömp ter weer ne dag. Wimken begon al eets of wat te pradden, maor too mama zae; "Iej wilt toch neet dat e vanaovend al kapot is?", lae Wimken der zich bie neer, maor mar¬gen...dan kwamp zienen dag!

6 febrewari 1998 Wim

Dit verhaal is geschreven door Wim Bluemers, wilt u meer lezen over Wim, kijk dan op zijn interview.