BELEVENISSEN VAN KEES VERBEEK

De heer Kees Verbeek ofwel Kees van de Meister uit de Velswijk, inmiddels een goede bekende van onze site, wil graag zijn belevenissen en ervaringen in de openheid brengen, het internet is een prima medium daarvoor en wij willen hem graag de gelegenheid geven om dat te doen, Hij is een geboren Achterhoeker en hij heeft een ruime levenservaring, waar u, als lezer, nog veel van kunt leren. Daarom kunt u maandelijks een deel van de mijmeringen van Kees in onze Leeszaal lezen, deze week aflevering 4

DE HANDGRANAAT ONDER DE SPEK-KERSENBOOM IN DE VELSWIEK BIE ZELHEM..

Het was zeker in de mooie maand Mei 1945, dat mijn Vader en ik samen in de tuin waren bij het Meesterhuis in de Velswijk gem. Zelhem, nu Bronckhorst.

Wij genoten beiden denk ik, de oorlog was immers voorbij en zoals ik al eerder in mijn "Herinnering-verhaaltjes" gezegd heb: Ik verwachtte een paradijs op aarde nu. Geen oorlogen meer, geen bombardementen, geen haat meer jegens een andere bevolking of groep mensen. Ook droomde ik van een heerlijke, nieuwe toekomst.

Overal hoorde men en las men in kranten : "van een wederopbouw, van ons kleine landje" Ik denk dat de meeste mensen wel dankbaar en blij waren. Velen ook, denk ik,misten een geliefd persoon uit de familie, die omgekomen of vermist was door alle gruwelijkheden, die nu achter ons lagen..

Wij hadden het er, uit genade, nog wel goed af gebracht en hadden grote redenen om dankbaar te zijn. Ik zelf had al grote plannen voor de toekomst. Zeker omdat ik oorspronkelijk afstamde uit een Scheveningse vissersfamilie.

Naar zee, naar zee wilde ik, de wereld zien! "Ferme jongens, stoere knapen," dacht ik. Maar ik zal niet afdwalen van de tekst, boven dit verhaaltje.

We keken naar de tuin, hoe alles zou bloeien en groeien, deze nieuwe, vrije zomer, zonder wereld-oorlog.

Ineens had Vader iets in zijn hand en wees mij dat. Hij had een vinger al in een ringetje, dat ons leven in een seconde verkort had, als ik niet hard geschreeuwd en gegild had "niet doen, niet doen, goede God, dat is een handgranaat....help.. Gooi hem gauw weg! Oooooh......" In een seconde hadden we kunnen sterven en verminkt, bloedend, in onze mooie tuin gelegen ,als ik dat moordtuig niet direct gekend had.

Mijn Vader was nooit in de militaire dienst geweest en wist dus niet veel van wapens en moordtuig. Daar moet je een jongen voor zijn, om overal naar te luisteren en overal aan te komen en te vragen, om vele dingen te weten en te herkennen. Zo'n held was ik nu eigelijk ook niet, maar dit klikte, gedurende een halve seconde in mijn jonge hoofd. Hier gold het leven of dood!

Natuurlijk werd Vader ook geheel bleek in zijn gezicht. We meldden onze vondst bij de Opruimingsdienst en hoopten dat het gevaar in onze tuin nu voorbij was. En dat was het. Het werd weer een klein paradijs, waar nu de auto's van het Garagebedrijf in de Velswijk staan . Geen bonen, geen spinazie, geen aardbeien, groot als een vuist, geen aardappelen, geen grote persiken meer , maar automobielen.......Ook lekker en fijn?

Ik hoop er in Maart a.s. weer even te kijken. Met of zonder heimwee. Gelukkig dat ik nog meer dan 50 jaar verder mocht leven hier, in geluk en grote dankbaarheid, dat de handgranaat in onze heerlijke tuin n i e t ontplofte ....

Geschreven door Kees van de Meister, in Finland, Januari 2007.