Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u verhalen van Bernard van Schie

DE HEUIWAGEN

Et was mooi weer, warm en dreuge, dus heuitied.

Ik ging met vader de zovölste vracht van et land halen. Wi'j hadden al heel wat heui dreuge binnen ekregen. Dit was de letste rit.

Op weg naor huus, mosse wi'j de kruusing bi'j et Witte Peard aover. In de tied dat dit verhaal spölt, waren der nog neet zo völle auto's op de weg. Allene de Notaris, de Börgermeister, de Dokter en dat soort mensen hadden zonne knetterdeuze. Dat mos nög zo waezen. behalve dan, dat ik der naotuurlijk ok ene mos hebben.

Wi'j waren net et kruuspunt aover, toen de veearts met de auto van rechts kwam en in volle vaart tegen de heuiwagen knallen. Et ging zó hard, dat et hele zaakjen umkiepen en ik van de bok vlaog en op de keien kletsen. Ik schrok mien et apenzoer. Zo zit i'j op hoog op de gaele wagen en lig i'j in de götte.
De veearts schrok niet minder. Hie stappen uut zien auto.

Ik was inmiddels aoverende ekommen en hie vroeg mien, of mien wat mankeren.
Nee, ik was met de schrik vri'jékommen. Hie had ok niets, maor zien koektrommel zat beheurlijk in de krökkels. Doar letten e niet op.

"Laten we eerst maar eens even naar het Witte Paard gaan en een borrel drinken tegen de schrik. Ik trakteer." zei e gul
"Maor et heui op de straote dan en ow auto?"
"o dat loopt niet weg Nee dat was een waarheid as een koe.

Wi'j liepen naor binnen en de vearts ging metene achter de bar zitten. Ik sloeg et borreltjen staondebeens achteraover. Hie bestellen der nog twee. Ik wol et afslaon, maor daor wol e niks van wetten.
Öp één been kun je niet staan" Nee maor as ik zo deurging, dan kon ik zo zometene op twee bene niet meer staon. Hoewel ik wal wat gewend bunne.

Ët heui en de wagen mot nog op'eruumd worden en mien vader mot daor ok nog ergens tussen liggen," bedacht ik mien.

"Wat zeur je nou toch over je vader. Ik heb hem niet gezien."
"Dat wil ik graag geleuven." zei ik "Hie zat op de wagen, baoven op et heui. Now zal e der wal onder liggen."

Toen wi'j buuten kwammen, ston et paerd van et heui te vretten asof der niks gebrud was. Ik zag dat et inspan stomp was af'ebrokkken. Toen hebben wi'j vader uut'egraven en den had de veearts nog iets te vertellen, wat e waarschijnlijk al wist.
Et enige antwoord dat e der op gaf, was: "verzekering dekt de schade".

Van Beernt uut Zelhem uut "Bi'j ons op de Boerderi'je."