Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u verhalen van Wim Bluemers

DEN WEG AOVER HET KARKHOF.

Op 'n zaoterdagaovend veur paosen kwamp Snieders Gert Willem, den olden kleermaker, van Bensinksboer waor as e zowat de hele wekke enaeid had. Veur as e op huus an gink, had e den boek nog effen op de leeste können zetten, de boerinne had 'm 'n duftegen telder eerpele met 'n bes stukke zoere wos veur ezat. Hee had zik dah mäöltjen met plezeer naor binnen espöld, en met 'n "goeienaovend samen", was Gert Willem vanuut 't Brook op 't darp an-egaone.

't Was knap late ewodden, umdat e eerst nog 'n pillose bokse woor as e met gengs was, kloor had willen hemmen. De Duutse zwokkepiepe had e an de lippe hangen, en umdat hee nogal hampeln, gebruken e de striekplanke as zien dade been.
Hee had al 'n besten ende elopen, too't e zik effen met 't gat op 'n fietsenhoop zat. Fo'j wat was e meu. Hee prakkezeern der is aover, um straks as e de Lannever veurbie was, dwas aover 't karkhof te gaone. Dah schaeln 'n bés stukke.

"Wee wet", sprok Gert Willem in zien eigen; " Zo kan'k metene is kieken of dah spook ok besteet, wooraover iederene 't altied hef". Wat 'n onzin praoterieje was mien dah, speuke op 't karkhof, hó kwam 't volk toch bie zo'n praot,'t was niks as biegeleuve. Gert Willem trok nog is ne maol dufteg an de piepe, en kwamp höltereg aoverende. De striekplanke nomp e zik ondern arm, um zienen hampelpoot wat te spoorn, en too gink den trad der weer in.

Eenmaol an de Lannever veurbie, gink e van 't pad af op 't karkhof an. Vlak veur de poorte nomp e de kipse van 't heufd, leet zik op de knee vallen en sloog 'n kruus. Zowat kon jao nooit gin kwaad von den olden kleermaker, now 't ter op an kwamp kon hee wal eets extra mood gebruken..'n Endjen wieterop schreeuwen 'n oele. Gert Willem huvern, bah wat toch 'n akeleg geluud.In de wiedte sloog de toornklokke in't darp twaalf uur.

Hee was zowat an 't ende van 't karkhof an-ekommen, en wol bie Nekkers Graads aover 't kempke gaon, too hee 'n schimme veur zik zoog. Hee mos de hand op de kipse hollen, zó stief rechtop as 'm de heure gingen staone. Oh, wat 'n schrik, door ston 'n kretuur met peute as 'n sikkebok, 't had heurne op de kop, en 'n langen start, 't kon haost neet anders of 't mos den duvel in heugst eigen persoon waezen.

Gert Willem was dan wal neet al te bange uut-evallen, hiervan draeien um 't harte toch wah anderhalf maol umme in de ribbekaste, veur at e zik weer in de hand had. Maor too was e ok neet mís. Andermaol sloog e 'n kruus, maor den duvel gink ter neet deur op de löppe.
"Nòh, dan wacht maor menneken, dan za'k 't ow op 'n andere manere geven", sprok Gert Willem. Niets trok e de striekplanke ondern arm vandan,en sloog den 'duvel' der met aover de ribbe-kaste dat de späöne der af vlaogen.

"Bu'j van Onzen Leven Heer, dan sprekt, bu'j van den duvel dan verrekt!", zo kraeien den dapperen snieder, en hee leet de striekplanke nog is dansen. "Beuh! Beuh!", reern 't ondeer, met 'n geluud dat in 't darp te heurn mos waen. In zien iever veel 't kleermakertjen op de rugge in de brandnettels. Häösteg krabbeln e aoverende um de striekplanke weer bie de kop te vatten, en den duvel der nog 'n posjen bie te geven. Op 't zelde ogenblikke zoog e in den schien van de maone, dat e 'n duftege pinke had af-eranseld.

Raps trad e den kamp aover, en maken dat e op huus an kwamp. In huus waogen e gin woord aover zien aoventuur lös te laoten, hee was völs te bange dat 'm der ene achter kek!

9 meert 1996 verbetterd op 10 febrewari '97 Wim Bluemers