U bent in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u de maandelijkse Columns van Dini Jansen, de nieuwste column is te lezen in de LEESZAAL

KASMISTIED 1956

deur DINI

Mien herinnering nump ow mét naor 1956, terugge naor ut plaetsken waor ik mien pubertied heb deur’ebracht, Bre’voort!
Naor een greun gevarfde holten keet dat ooit dienst ‘edaone had as tramstation en now een onderdeel was van een fabriek uut Aalten, een confectie-atelier dus. ’s Morgens vrog at ut nog duuster was in dizze tied van ut jaor kwammen ze van alle kanten an, de meikes dee daor warken.....sommigen wazzen der tiene veur zeuven, umdat ze nog effen wollen praoten met mekare en andern wazzen der precies um tiene ovver zeuven umdat ze weer is slecht uut bedde konnen kommen.

Ze stampen buuten de snee van de schoone want daor lag destieds vake ne mooien pakke en at ze binnen wazzen mosten ze dreks linksumme um de jas op te hangen. Dat was een veurpeteultjen van de W.C. en daor rook ut dan altied naor vochtige jesse en bleekwater. At er dan nog tied veur was gingen ze zich effen bi’j de olie-kachel de hande warmen en een praotjen maken. Dee olie-kachel breen best, ’t was allenig jammer daj der altied ne heiten kop van kreggen en kolde veute. En at ut dan 10 ovver 7 was ging zo langzamerhand iederene op zien eigen plaatse zitten um an ut wark te gaon.

In de lang-gerekte keet ston bi’jnao deur de hele lengte ne lange taofel met ne half-ronden bak in ut midden den vol lag met trico- spul, hemde met mouwen, lange onderboksen en meer van dat. En an weerskanten stonden dan de machines met daorachter de meikes waor ik ut zonet ovver hadde.

Dearntjes van tussen de 15 en 25 jaor. Sommigen zaten achter ne neijmachine, andern achter ne overlock of ne flatlock of ne dreudjes-afknipmachine. En veuran stonnen der een paar wee al ut gemaakte good mosten nao-kieken en opvouwen.
Ut trõpken dearns was neet groot, zon stuk of 12 denk ik. En daor argens tussen zat ik. Ik zat achter ne flatlock, dat was ne machine met 4 naolden en 7 klõsse gaorn, a’k ut mien good herinnere. Hee ston ook neet recht an de taofel maor schuun zodat ik ne buurvrouw veur mien had zitten en achter mien. En ik hoeven maor op ziet te kieken dan kek ik al ovver de kleine grachte met al zien schaatsplezeer in dizze tied.

Achter mi’j zat een meiken dat von, dat mien spiekerbõksken võl te strak zat......dat was onhygienisch, ongezond en daor kõj piene van in ’t onderlief kriegen zei ze mi’j.
Veur mi’j zat een meiken dat kritiek had op miene menere van heure kammen....zee zei; a’k zo deur blef gaon met teggenkammen en lak op spuiten ha’k ovver 10 jaor ne kalen kop!

Maor toch, al was ik veur dee dage dan misschien een betjen modern....ik werd wal geaccepteerd en ze vonnen mien best wal aardig. En dat was wederzijds want ik von hun ook aardig. Ik von ut er gezellig, daor was een fijne sfeer en......wi’j zongen der võlle en dat vond ik ut allerfijnst!!

Wi’j zongen alle leedjes wit op dat moment maor enigzins bekend wazzen van de radio. Van Heimatloos en Twee reebruine ogen tõt; Wij zijn de modinettes! En umdat de machines allemaole best wal lawaai meken moste wi’j ook echt voluut zingen um mekare en onszelf good te kunnen heuren. Der waan der een paar bi’j wit de 2de stemme konnen zingen en dat meek ut natuurlijk nog’s extra mooi.

Zo ongeveer half december werd ons repertoire helemaol anders. Wi’j gingen ovver op de kasleedjes en umdat wi’j een gemengd gezelschap wazzen zonge wi’j dus én nederlands hervormde én rooms-katholieke kasleedjes.
“Nu zijt wellekome” was b v een echt hervormd leedjen en “de herdertjes lagen bij nachte” was een echt kateliek leedjen. An één zon kateliek leedjen he’k nog lange motten denken want dat von ik zo mooi en ik vraog mien af of er nog mensen bunt wit ut nog kent;