Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u BELEVENISSEN VAN KEES VERBEEK


BELEVENISSEN VAN KEES VERBEEK

De heer Kees Verbeek ofwel Kees van de Meister uit de Velswijk, inmiddels een goede bekende van onze site, wil graag zijn belevenissen en ervaringen in de openheid brengen, het internet is een prima medium daarvoor en wij willen hem graag de gelegenheid geven om dat te doen, Hij is een geboren Achterhoeker en hij heeft een ruime levenservaring, waar u, als lezer, nog veel van kunt leren. Daarom kunt u maandelijks een deel van de mijmeringen van Kees in onze Leeszaal lezen, deze week aflevering 6


AN DE WANDEL MET DE DOCHTER EN DE HOND VAN DEN DIRECTEUR.


Het was umsgeveer in de zommer van 1945, dat twee jongeluu mekare leerden kennen nao un concours van de plaatselijke zangvereniging. De gemengde zangvereniging was in de bus weer op weg naor huus an en die twee jongeluu, waor ik now aover schrieve, zatten dich naos mekare op dezelfde banke. Hie von eur wel aardig, met dat rooie haor en ze was een tamelijk kort deerntjen, de dochter van de plaatselijke "botterdirecteur." En hie de zoon van de schoolmeister, die wonen an de butenkant van het darp.

De bus reed meteen deur naor de darp, waor de meesten woonden en hie stappen niet uut veur zien huus, toen de bus daor veurbie reed. Wat now te doene as ze in het darp ankwammen. Iederene stappen uut en zie zei:"Kom maor met dan kun ie bie ons wel de fietse van mien Vader lenen." Zo gezegd, zo gedaon. Hie kreeg un mooie sportfiets te leen en kon naor huus riejen. "Breng um margen maor weerumme", zei het deerntjen tegen um.

En daor ging e hen op huus an en hie dach den helen tied an dat aardige deerntjen waor e naos in de bus had ezetten en die um now zo'n mooie fietse eleend had.
De volgenden dag ging e weer met twee fietsen naor het darp, naor het mooie witte huus en bellen an. Het deerntje deed zelf de deur los en naost heur ston een zwarten hond. "Wacht maor effen" zei ze "ik komme zo met de hond , want den mot un hötjen naor buten." Zie kwam naor buten met den hond en daor gingen ze langs den olden spoorlijn den opeheven was, naor un pleksken dat Quatre Bras heitten en daor zetten ze zich under een groten boom, met de hond tussen heur in....

Hie wol liever zo dich meugluk naost heur zitten, want hie vond heur wel un aardig deerntjen en kon misschien wel heur besten vriend wodden. Elken keer as hie probeerden dichter bie heur te kommen, kreeg e un waarschuwing om toch veural op te passen veur de hond, waor niet met te spullen was. Toch probeerden hie zo af en toe de hond vot te kriegen of dichter bie heur te kommen, maor dat lukken absoluut inte...Hoe toch te doene,aj gek wodt op een deerne van ow leaftied en diej wel aardig vindt en zo'n hond zit tussen ollie in?

Nao un hötjen gingen ze weer op huus an. Een wietere afspraak wier niet emaakt, hie reed op zien olde fietse weer op huus an en dach völle an dat aardige deerntjen met dat rooie haor. Nao enkele wekken vertrok hie naor un grote stad om wieter te studeren. Zo af en toe dach e nog wel us an die wandeling buten het darp met die kleine deerne en den zwatten hond van den directeur. Maor wieters is d'r ok al niks van ekommen. Hie vrog zich vake af of un hond faktisk un scharrel partij of een verloving kan verstoren. Het antwoord hef e nooit evonnen en zal dat ok wel nooit doen.

Kees van de Meister. Februari 2008.