LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u BELEVENISSEN VAN KEES VERBEEK

BELEVENISSEN VAN KEES VERBEEK

De heer Kees Verbeek ofwel Kees van de Meister uit de Velswijk, inmiddels een goede bekende van onze site, wil graag zijn belevenissen en ervaringen in de openheid brengen, het internet is een prima medium daarvoor en wij willen hem graag de gelegenheid geven om dat te doen, Hij is een geboren Achterhoeker en hij heeft een ruime levenservaring, waar u, als lezer, nog veel van kunt leren.

DE GEALLIEERDE LUCHTAANVAL OP DE TREIN VAN TILBURG NAAR NIJMEGEN.

Zoals ik reeds in mijn verhaal over mijn onderduiking in Tilburg heb geschreven, kwamen mijn Kamp - kameraden mij opzoeken, op juist dit adres. Dom en zonder na te denken, dreef mijn heimwee me weg uit Tilburg. Te vroeg. Samen met hen stapte ik op de trein van Tilburg, die via 's-Hertogenbosch naar Nijmegen zou rijden. Verder gingen wij dan ook niet, die dag. We zaten goed en wel een half uurtje of was het een uur in de trein,toen we plotseling vreselijke knallen hoorden.

De trein stopte en het was alsof het hele geval tegen een dikke muur botste en tot stilstand kwam...
We hoorden mensen schreeuwen en gillen en toen we vlug door het raampje keken zagen we een laagvliegende Spitfire (een engels jachtvliegtuig) nog net een rondje maken en daarna verdween het plotseling.

Naast de trein lagen tientallen mensen in een droge sloot en gedeeltelijk op een weiland, met koffers en allerlei kleren rondom zich heen. Het was een onbegrijpelijke warboel, zo te zien. Het vreemste van het gehele geval was, het vliegtuig had op de trein geschoten, maar niemand was schijnbaar gewond of gedood. Na een half uurtje vertrokken we rustig verder, alsof er niks gebeurd was.

Had de piloot gezien, dat wij angstige burgers waren en wilde hij daarom niet verder op ons schieten?
Maar wij allemaal in onze coupé hoorden het geluid van het boordwapen der vliegmachine en daarom stopte de trein en sprongen wij allemaal naar buiten...

Ik weet niet of iemand ooit controleerde op dat moment, of er gaten in de trein waren geschoten. Er werd bij onze aankomst 's avonds dan ook geen woord meer over het voorval gesproken want nieuwe gevaren wachten ons, toen wij 's avonds in Nijmegen aankwamen. De hele oude Keizersstad rookte en brandde nog van het vreselijke bombardement enkele dagen tevoren.

Wij overleefden onze treinreis, maar waar zouden we de nacht doorbrengen? Niemand van ons wist het, totdat een van ons op het idee kwam om naar een Politiebureau te zoeken misschien wist men daar een oplossing voor ons.
Ik was weer doodsbenauwd, want ik had in Tilburg niet de tijd genomen, totdat Juffrouw Det me het nagebootste, vervalste identiteitsbewijs kon verschaffen. Dat was helaas nog niet klaar, toen we zo plotseling hadden besloten om met de trein naar Nijmegen te vertrekken. Weer die heimwee...

Ik stond te trillen op mijn benen, toen we het Politiebureau gevonden hadden en naar binnen gingen.
"Naam en identieteitsbewijs" kommendeerde de dienstdoende Wachtmeester. "Heb ik niet Wachtmeester", zei ik. "Waarom niet?" "Door de chaos en de haast die we hadden in het NAD-kamp te verlaten Wachtmeester", zei ik met bevende stem. "Een wonderlijke wereld " zei hij tamelijk bars en schreeuwde: "Jullie kunnen hier vannacht in de cel liggen, andere mogelijkheden bestaan er niet in onze uitgebombardeerde stad!"

En daar gingen we achter slot en grendel en we sliepen, na enkele minuten op onze stro-madrassen met een grauwe deken over ons, als ossen!

De volgende morgen was het weer vroeg appèl, maar daar waren we immers al aan gewend. Tot onze grote verbazing kregen we heerlijke boterhammen te eten en surrogaat-koffie, dat heerlijk smaakte. Zo eindigde onze reis van Tilburg naar Nijmegen op een wonderlijke, maar toch gelukkige manier.