Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u verhalen van Gait den Strieker ofwel Gerbert Abbink.

De KIKKERKONING

Er was eens??
Zo beginnen alle sprookjes. Maar die sprookjes zijn niet echt gebeurd, dat zijn verzonnen verhaaltjes. Soms droevig dan weer heel spannend, maar ook wel eens heel griezelig.Zijn sprookjes alleen maar verzonnen verhaaltjes?
Lees maar eens het volgende”sprookje”.

Dit ”sprookje” gaat over een Kikkerkoning.
De Kikkerkoning is een lekkere dikke kikker die zowel in het water als op het land leeft. Weet je hoe hij heet, zijn achternaam is Ligthart en zijn voornaam is Jan. dus officieel is hij bekend bij zijn onderdanen als Kikkerkoning Jan Ligthart. Nou is dat wel een hele mond vol, daarom heeft hij in een officieel schrijven in de staatskrant van kikkerland bekend gemaakt dat men hem Koning Jan mag noemen.

Koning Jan is een heel ijdele kikker die altijd met zijn figuur en zijn velletje bezig is. Spring oefeningen, duiken en vele meters zwemmen. Omdat een kikker geen haar heeft kan hij daar niet mee pronken. Daar komt dan ook het gezegde vandaan, dat je van een kale kikker niets kunt plukken.(b.v. geld). Wel poetst hij elke dag zijn kroontje, vooral de edelsteentjes moeten goed glimmen. Dan gaat hij op een plompenblaadje zitten en kan zich dan zelf in de waterspiegel bekijken.

Toen hij op mooie morgen de krant kreeg bezorgd, schrok hij eerst wel even, maar dan begon hij te glimmen van trots.
Wat was namelijk het geval, zijn afbeelding stond fraai geschilderd op een houten troon met daarom heen allemaal schoolkinderen .

Toen hij het verhaaltje bij de foto gelezen had, wist hij dat er ook onder de mensenkinderen fans van hem waren. Maar vooral bijzonder was het dat de school ook Jan Lighthart werd genoemd. De kinderen op de foto waren van groep 6 en 7 onderleiding van meester Rutger. Dit kon geen toeval zijn, hier zit meer achter dacht Koning Jan.

Hij gaf zijn minister van binnenlandse zaken opdracht om uit te zoeken wie dit ontwerp had gemaakt en hoe dit alles was ontstaan. De minister zette al zijn bronnen aan het werk en langzaam kwamen de feiten boven water.

Het meisje met de mooie naam ” Juultje” had zijn afbeelding ontworpen en dit ontwerp was door de hele klas gekozen om op de Troon te schilderen. Had zij zijn foto in een platenboek gezien of op de televisie? Koning Jan was wel erg nieuwsgierig naar dat meisje en wilde proberen om haar op te zoeken of met de onderwater telefoon te bellen. Maar dat was niet zo eenvoudig,want waar woont Juultje en kan ik dat eind wel springen.?

Koning Jan had zijn rijk in de ”Plas van Radstake” even buiten het dorp. Hij lag nachten wakker om een plannetje te bedenken hoe of hij in het dorp kon komen.

Plots kreeg hij een prima idee. In zijn plas, wat daar aangelegd was voor de visvereniging, kwamen bijna elke dag wel vissers om daar in alle rust te proberen een visje te verschalken. De meeste vissers kwamen met de auto en daar zag Koning Jan zijn kans. Hij zou proberen om stiekem mee te liften naar het dorp. De vissers hebben altijd van allerlei tassen bij zich waar de hengelspulletjes inzitten. Als ik me daar nu in kan verstoppen, dan kom ik van zelf in de auto terecht en daardoor dichter bij het dorp.

Zijn plannetje lukte prima en de visser woonde toevallig ook nog in het dorp, dus op een rustig moment sprong hij uit de auto en verstopte zich in de struiken. Hij was vlakbij een grote supermarkt terecht gekomen lekker in het vochtige gras. Hij sprong dichter naar de weg om te kijken en te luisteren of hij informatie kon krijgen waar Juultje zou kunnen wonen.

Terwijl Koning Jan even in het zonnetje zat te doezelen hoorde hij kinderstemmen en… hij hoorde de kinderen de naam Juultje roepen. Toen hij er achter kwam wie Juultje was hield hij haar speciaal in de gaten om eventueel te volgen als zij naar huis ging. Het duurde niet lang of de kinderen waren uitgespeeld en togen huiswaarts.

Hij wipte heel voorzichtig langs de huizen achter Juultje aan en tot zijn opluchting woonde ze in het midden van de straat vlak bij de plaats waar Koning Jan zich had verstopt. Nou wist hij waar ze woonde, maar hoe kom ik daar naar binnen om haar kamer te bekijken.

Achter het huis stond de schooltas van Juultje en dat leek koning Jan een mooi plekje om zich te verstoppen. Het werd al een beetje donker en Juultje moest naar bed, maar voor dat ze naar haar kamer ging dacht ze aan haar schooltas die nog buiten stond. Daar ging Koning Jan in de tas mee naar haar kamer. Nou maar wachten tot ze slaapt dan kan ik rustig rondkijken.

Zo gezegd zo gedaan. Hij hoorde na een uurtje een licht snurkend geluid. Juultje sliep en droomde misschien wel van Kikker Koning Jan. Hij sprong uit de tas en keek in haar agenda, schriften en alle laatjes van het bureautje en ja hoor overal zag hij afbeeldingen van zich zelf. Hij wilde een dikke keel opzetten om trots te kwaken. Nog net op tijd kon hij zich stil houden anders was Juultje beslist wakker geworden.

Boven haar bed hing een foto met juichend kinderen en de troon met zijn afbeelding in het midden. Maar wat er boven die foto in fraaie letters stond was helemaal geweldig, ze hadden de Eerste prijs gewonnen van de Regio Achterhoek met het ontwerp en uitvoering van deze troon.
Hij vond toen ook het verslag waarin alles vermeld stond wat er allemaal was gedaan om deze troon te maken. Behalve Juultje en tekenaar Stein hebben alle kinderen aan de troon gewerkt, met hulp van meester schilder Abbink. Ook aan het verslag hebben een aantal kinderen gewerkt en van foto’s voorzien, want ook dat werd mede beoordeeld.

Als je een prijs gewonnen hebt, hoort daar een beloning bij. De klas van Meester Rutger mocht 9 september naar het Archeon in Alphen aan de Rijn om daar eventueel de hoofdprijs te winnen en tevens dit fraaie park te bezoeken. Hij vond ook de brief waarin precies stond vermeld wat of er deze dag allemaal werd gedaan.

Koning Jan las in het programma dat alle tronen werden opgesteld in de Arena van het park om daar beoordeeld te worden. Weer werd zijn beeltenis zichtbaar gemaakt zo ver van huis. Met een voldaan gevoel hipte hij onder het bed en kroop in een pantoffel en viel tevreden in slaap.

Al vroeg werd hij wakker en sprong vlug weer in de schooltas om de reis naar beneden en naar buiten weer te maken. Daar moest hij zijn kans afwachten om weer terug te kunnen naar zijn Kikkerrijk. Wat er onderweg ook zou gebeuren en hoe lang de reis ook zou duren, hij had iets bijzonders meegemaakt en kon bij thuiskomst alle onderdanen zijn belevenissen vertellen.

Toen hij in zijn computer kamertje zat, las hij op de site van de Jan Ligthartschool het verslag van deze bijzondere dag en kon hij ook de foto’s van de kinderen en Tronen in de Arena bekijken.
Ook al viel in de finale de Troon niet in de prijzen,de kinderen hebben een bijzondere dag meegemaakt en met Kikker Koning Jan Ligthart leven ze nog lang en gelukkig.

G.A. 2008.