Leefde. ’n Woor gebeurt verhaal..

Herman heetten e. Twinteg jaor elejen was e nao zien pensioen trugge ekommen in zien geboortedarp.
Lange jaorn had e as eersten machinist in 'n textielfabriek argens in 't twentse ewarkt."Maans van den groten stoo¬m" zo wodden e daor eneumt. 'n Biename den hier in 't darp gin mense kennen.

Veur 'n joor of wat trugge was e weduwman ewodden. Daornao wonen e allene in zien klein huusken.
Rondumme 't huus had e ne mooien hof; waor'te biekans alle dage drok in an 't vreuten was.

Zo noe en dan kreeg e daor hulpe bie van Arnold, ziene schoonzönne. De lappe grond dee't achter 't huus lae was toch wal wat te menneg veur ne man van veerentachteg jaor.

Altied leep Herman netjes in 't pak en hee was raozend secuur op zien eigen. Glad eschoorn en de zilverwitte heure netjes in de riege. Ne richtegen heer. Zó kon e nog wal 'n tiedjen met. Leu dee't 'm neet kennen gavven 'm nooit meer as zeuventeg jaor.

Af en too maken e 'n präötjen met ene van de buurleu as e in zien veurtuintjen 't roet tussen de afrikaantjes en de salvia's an 't votplukken was. Hee had volop plezeer in 't laeven en was bliksems good bie de tied. Mangs kwamp 't ok op de politiek; as socialist van den olden stempel was e nog net zo fel as vrogger. Hee leet zich de keze neet van 't brood etten.

Op 'n kwaoien dag maken e ne schoever vanaf den daden tree van de trappe. Daorbie brok e de höppe en kwamp ter ne ende an zien, tot dan too, haost zorgelozen olden dag.

Ne wekke of wat later was e der weer uut 't zeken¬huus. Lopend as ne kiefte. Maor ampat was eets met 'm. Hee vertellen 't zelde verhaal mangs twee keer in vief menuten en dan raken e ok nog van den tekst af. Der veel neet meer fatsoenlek met 'm praoten.

Den huusarts kwamp ter an te pas, en den kreeg 'm met völle meuite op den logeerkamer van 't bejaordenhuus. Daor zol e blieven töt e weer op-eknapt was van de naoweeën van de narcose. Mangs was zowat van korten duur.

Maor Herman den knappen neet op. Zien laeven spöllen zik hoo langer hoo meer af in ne egaals maor arger woddenden schemmenwereld en daorbie wodden e ok nog onzindelijk.

Willy en eur man Arnold kregen te heuren dat Herman, zoas e now was, neet meer in 't bejaordenhuus te handhaven was. Der mos wat anders gebeurn.

In 't darp wodden der aover epraot; hoo was dat noe meugelek. Ne man den altied zo good bie de tied was ewes? En dan opens der zo an too waen. Nae, zó was old wodden inens neet meer zo adeg.

'n Hötte gink ter aoverhen veurdat Herman wodden e openommen in 'n psycho-geriatrisch zekenhuus. Hee vernomp gaar neet meer dat e zien laeven deurbrach achter geslotten deuren; en verveel in ne soort van kinderleken bliedschap.

Hee kennen Willy en Arnold nog as ze 'm opzochten, en praotten dan honderd uut. Op ne mooien zundagmeddag vertellen e eur dat e sjans had. Met flonkerende eugskes wees e ne knap old baesken an, dat twee taofels wieterop zat. Zee stok den hand naor 'm op too e eur kante opkek. "Da's Annie, zee vundt mie leef", zaet e; en hee kleurn as ne schooljungsken. Willy kek 'm an; "Fijn veur ow' vader."

In eur harte vondt ze 't vreselek dat e eur moeder; waort e meer dan viefteg jaor met etrouwt was ewes, uut zien geest kwiet was. Onafscheidelek wazzen ze altied ewes. En den wereld was veur 'm inestort too ziene Gerrie plotseling was aoverleden. Ontreustbaor was e ewes. Veur dat e ziene höppe brok had e altied aover eur epraot. Dat was e helemaols kwiet.

En dan now dit. Zienen warregen geest had in zien harte toch ne vlämmeken doon brannen. Hoo mossen ze dit now plaatse in eur harte geven.

Ze beslotten dat ze zien korte gelukke neet in de waege zollen staon. Waorumme zollen zee eets waor eur vader in zienen schemmertoestand zo in opging, jao, wat misschien wal de leste gelukkige dage in zien laeven zollen waen, vestoorn.

Toch dee 't wal zeer too bie 'n volgend bezeuk de twee oldjes as 'n stelleken verleefde pubers met mekare an 't torteln wazzen. Der zat nog ne man meer bie eur an taofel, maor daor gavven ze gaar gin acht op. Zee hadden allene oge veur mekare.

Willy en Arnold schaoven der bie an. "Goeiendag allemaole, dag pappa, hoo geet 't ow?" Willy knuffeln eur vader is olderwets. "Oh, wal good deerntjen. Noh, wat vi-j van mien vriendinne? Misschien gao'w wal trouwen!"

Ondertussen kek e glimlachend naor 't olde mensken, dat 'm gelukzaleg an- kek. Dan pakken e eur gezichte met beide hande vaste en kussen eur. Den man bie eur an taofel verschot van kleure. "Papa, too! der zit ok nog andere mensen bie. Dah kö'j toch neet done!" Arnold kek naor Willy, en knipogen. Net as of e zeggen wol:" Och, laot dee beiden toch toeten!"

'n Peusken later zat den bezeuktied der op. Gelieke met eur ston ok den man op. Hee had zich amper met de praoterije inelaoten, en zo te zeen dudelek neet op zien gemak eveuld.

Noe stappen e op 't vröwken too. "Noh Annie, monn kom ik ow weer opzeuken, tot dan maor weer", sprok e en gaf eur ne tederen kus op de wange. Herman kek ter nao en glimlachen."Leef vröwken hè?" Vin i-j dat ok?" De man zae niks en leep vot.

"Familie van ow?" vroog Willy too't ze de deure uutstappen. Ze zag now dat hee vochtege ogen had. "Jao, zo kö'j dat wal neumen ", zae den man. " 't Is miene vrouwe. Maor ze kent mie al lange neet meer. Och, as ze maor gelukkeg is".

Wim Bluemers 3 meert 2002

Dit verhaal is geschreven door Wim Bluemers, wilt u meer lezen over Wim, kijk dan op zijn interview.