NE MEDAILLE VEUR JEHAN.

't Was nat en kold naojoorsweer en den wind dee göllen langs de pöste, too Jehan Broshuus 's aovens zien grei nog effen naoleep um te zeen hoo at 't der bie lae.
Met dee böstels van blagen bleef ter umsgelieks nog wal is ne hekken lös staon, en anders had wah ene van de kleinkinder de fietse zo maor arges too-epleert. Den tied was ter neet nao um 't grei te laoten slingern, dah hadden zee kottens vernommen. Der was ne maol of wat ongeneugt bezeuk biej 't gruushok ewes. Zee menen al ne hötjen dat ziele völle onveurdeleger as anders stokken, maor zòwat was bie eur neet in de gedachten op-ekommen.

Op ne aovend hadden de beeste op de delle onrösteg an de kettens etrokken, Jehan was der hen etrad um te zene of ter wat loos was. In den tweeduustern had e too ne schimme veurbie 't stalraemken zeen scheten. Geert, zien zönne, was ter nog met de löchte achteran ewes, maor 't veugeltjen was evlaogen. Den anderen dag hadden der spoors van ne paar onmundeg grote waterleerzen in de modde veur 't gruushok estaone. De hölten krappe dee 't hok jorenlank had af-eslotten gink ter af en der wodden biej den bond ne stevegen gruntel en ne dufteg hangslot ekoch. Dah schellen dreks, 't zunege stokken gink weer an. Doornao hadden zee 't spul nog ne hötte good in de gaten ehollen, en rekken der maor met dat den daoder dufteg smeer ekregen zol hemmen at e etrappeerd was!

In gedachten sloffen Jehan naor de loze um te kieken of den slöttel wah uut den trekker was. Opèns schrok e op..reep door wat? Nog is ne maol good lustern..nae, now heurn e niks, 't zol wah verbeeldink waene, schienbaor den wind dee arges inveel. As e 's nachens in bedde lae, kon dèn mangs ok zo onder 't dak slaon.
Dan ko'j heurn ho at de pannen zik lichten, en was e wal is bange dat um den helen handel in mekare zol waeien. De leste joors was ter wah 't een en ander an verbettert, maor toch.., Eur huusken was vrogger uut afbraakgrei ebouwt en doorbie zat 't niks te hoge in de brandkaste. Door mos e toch maor is wark van maken prakkezeern e now.

Ongemarkt was e wieter op den diek an esmokst. Messchiens zoog e dah droebeltjen reejn nog dat 's aovens vake in de weide van Weusterman,bie eur an de aoverkante, leep. Door wazzen um de jonks maor wat geerne met 't piepken op af egaon, maor dah had e eur verbaone. As e aoverdag met ziene uutmekare ewarkte butte op den melkkeulbak veur 't huus zat, lepen dee beeskes d'r ok en door had e allermeugenst völle wille an. Ze bleven um der af. Den tied was jao neet slech meer, ne haze of ne knien streupen was nog door an too, maor reejn, nae, dah was ter neet bie! Hee leep nog maor is ne paar trad wieter en bleef dan met den hand an 't oor staone, verdikke, door ha'j jao dah eigenste geluud weer, dah kon toch gin verbeeldink waene? Hee heuren now dudelek ne stemme.
Now trad e maor is ne endjen in den richting waor at e menen dat 't vandan kwamp, jao, now wodden 't egaals dudeleker. 't Was an den rechterkante van den diek, woor at ne paar manshoge hazelnötten struken an de kante van ne depen graven stonnen. Hee was blie dat e den "krommen Frits" bie zik had, dah was zienen bamboe wandelstöksken dat e altied met nomp hen veedrieven op de Döttekemsen markt. Hee nomp 't dink now vaste in den anslag, iej konnen jao nooit wetten of ow den een of andern in 't duuster aover 't oor wol houwen, ne mense kon neet veurzichteg genog waen.
Aoverniejs heurn e now ropen. 't Klonk um ampart in de oorne. Ziene spraoke was 't neet, dah heurn zik anders an. 't Lek wah van dat hoog-Haarlemmerdieks dat de leu op den radio en tillevisie praotten. Wah had zo'nnen stadsen stoepenschijter now op ne bluisteregen en natten harfstaovend in disse negorij te zeuken?

"Harrie..hoofie bove water houwe, Harrie..hoofie bove water houwe..", heurn e now zeggen. Heremina, 't lek wah uut den scheidgraven te kommen! Jehan trad toch maor is eets kotterbie, en jaowah, op zo'nnen anderhalven meter bie um vandan stok ne kop uut 't water! Um dèn kop hink 't frame van ne fietse, as 't neeft zo bedreuft was dan zo'j ow jao van de bene lachen. 't Lek Albert Mol wah in den film Fanfare.
" Zo menneken, dah heb iej dufteg in odder", sprok Jehan 't baoven water uut stekkende heufd an. " Oh meneer wat ben ik blij dat ik uwes zie, ik roep al wel een dik kwartier begrijpt uwes, met die fiets om me nek ken ik ter maar niet uitkome begrijpt uwes". 't Heufd vol kroos en drab spo'j ne gupse greun water uut en kek um bedreuft an.
Jehan den kon neet zwemmen en had ter gin belang biej um met den ozewolter onder water te raken. Hee leet zik hendeg op 't gat bie den graven zakken. Met ne langen arm heelp e den keerl de fietse van den nekken. 't Heerschap lae anders neet veur niks in den graven, too Jehan 'm onder den aosem kwamp krullen den jeneverloch um temeute. Door mos iej jao veurzichteg met ummegaone, man a'j eets te depe aosemhaaln zo'j eiges nog dikke wodden! " Boh vaderman, ik zal ow toch den hand maor reiken, want zonder dee fietse kom iej op eigen krach dèn graven ok neet uut". Veurzichteg äözen Jehan den keerl op 't dreuge. Foi, foi, hee was nog te zat um op de bene te staone." Noh menneken, 't liekt miej better da'j met miej met gaot naor miene Diene, dan kö'j in de kökken owwe natte klungels op laoten dreugen, en wat wal zo belangriek is, wat nuchter wodden. A'k ow noe laote gaone dan lig ie der mie viefteg meter wieter aoverniejs in!".

As ne breudse henne, met de bokse halverwaege de knee, sjoksten 't menneken met op huus an. Wat ne spul, wat ne spul, door bu'w mooi kloor met, dach Jehan, maor jah, iej konnen zo'n figuur ok neet in den graven laoten liggen! Och wat, laot ok gaone, ne golden medaille zol e der toch wah neet veur kriegen. In de kökken biej de lampe zoog e pas good wat veur vleis of e in de kupe had. 't Was den niejen kastelein uut 't darp. Den mos in huus neet völle in te brengen hemmen. Moder had door de bokse an. Der gingen van dee wonderleke verhalen aover. 't Was ne onmundeg groot en stark wief, en veur ne knaak mochten de klanten prebeern of ze eur an de grond konnen kriegen.
Wat ter in 't café kwamp was niks te bes volk, dee hadden bie de andere kasteleins edaone ekregen. En mennegen groten zoeperd was an de kasteleinsvrouwe ne knaak verspöld! Gin wonder dat dissen blood zik zien eigen handel zo good leet smaken..

Ne paar uur later kon e dreuge, en wat minstens zo belangriek was, rellek nuchtern weer op huus an. Biej Jehan en Diene gink 't laeven nao dit veurval zienen normalen gank, der wodden nog wah ne dag of wat aover nao-epraot, en veural elachen, maor al raps wazzen ziele 't hele veurval vergetten.
Toch kreeg 't verhaal nog 'n stetjen. Zo'n dag of veertiene later brach de posbode ne peksken met, ne afzender ston der neet op. Diene kreeg 't in de hande en maken 't pakketjen lös. Der zat ne flesse van den besten Fransen cognac in. An dee flesse hink ne plastieken medaille.
“Dèn kastelein mag tegen den tied da'k disse flesse läög heb nog wah is lanks kommen fietsen”, gräölen Jehan.

Dit verhaal is van Wim Bluemers, geschreven op 30 augustus 1995, meneer Bleumers heeft zijn toezegging gegeven dat we vaker wat van zijn werk mogen gebruiken, dus hou onze leeszaal in de gaten.