LEESZAAL - ARCHIEF Hier vindt u verhalen van Bernard van Schie Welkom in het
NI'J LEAVEN
As ik oaver mienzelf wil proaten, dan mot ik bi'j et begin anvangen. Ik zei nog tegen mien bruurs en zuskes: Pas op wi'j goat verhuuzen. Moar inplaatse dat ik et eiken op kon etten, at et eiken mien op. Toen heb ik een störmken bi'j mien moeder inéwoond. Lekker in warm water. Heel veurzichtig kwam ik op et licht af en kek noar buuten. Ik kon nog weinig zien, moar mien moeder gaf mien een dauw. Ik zagge wat wits en twee grote hande die mien bi'j de oorne greppen en helemoale noar buuten trokken. Et was een kearl in een witten jas. Doar schrok ik zó van dat ik de oasem inhield. Moeder hef mien later verteld wat e ezegd had. "Dit is geen kind, dit is een vent." Ik was nogal groot en zwoar toen ik geboren wier. Moeder had medeliedenmet mien en zei tegen de dokter, want dat was e: "sloa den worm toch niet zo hard, I'j doet um zeer." Ik was nog druk met mien oadenhalingsoefening bezig, toen de deure lös ging en mien bruur binnen kwam. Hie zag et spöl en zei tegen de dokter: Van Beernt uut Zelhem uut "Bi'j ons op de boerderi'je."
Nog eerder zelfs. Nog veurdat ik in de maak was, zat ik met een helen hoop andere zöadjes nog bi'j vader. Et was der gezellig en warm, tutdat vader ons inzetten veur een zwemwedstried. Wi'j mosten een eiken opzuuken, veur ons een groot ei, woar wi'j met een helen trop in konnen. Moar der mog der moar enen binnenkommen um der van te etten, hadde wi'j uutédacht. Met völle kabaal wier et startsein egeven.
Now was ik vanaf et begin al een hele goeie zwemmer, dus ik schot as een snoek veuruut, um maor as eersten bi'j et eiken te weazen, Dat lukken!
Hoe ik et edoan heb wet ik niet, moar et schient dat ik et op mien geweten hebbe dat et eiken zich ging delen en delen en nog es delen. Zo hebbe wi'j samen Beernt ebouwd.
Moar ik ging mien toch vervealen. Ik wol wel es effen buuten kieken. Umdat ik mien nogal ruuren, vond mien moeder et ok zat en wees mien de uutgang.
Ik had metene in de gaten dat den kearl mien niet mos, want hie had mien bi'j één been en hield mien understeboaven. Hie liet mien effen bungelen en begon mien met zien harde hande op et kuntjen te sloan.
Ik wier zó gruwelijk gamieterig, dat ik metene begon te brullenvan gif.
Hie vond dat kennelijk mooi, want schaterend zei e wat tegen mien moeder. Wat of e zei, dat kon ik toen nog niet verstoan.
'Houw der moar flink op, wat dut e in dat gat."
