'T PLEFKEN VAN ZAMORA

Bie Frans, den slachter, was ter weer is ne slachtoffer eval¬len. 't Zóvölste ruutjen was esneuveld. 'n Hötjen trugge had Wimken 't spul vernaggeld deur ne anderen de schuld te geven; héé zol zik anders wah waarn um nóg ne kere met zo'n smoesjen an te kommen! 't Had 'm lange op-ebrokken dat e moder belaogen had, en 't slimste was wah dat ziene verhaal¬tjes neet meer zo vlot as vrogger geleufd wodden. Door had e zik lillek met in den boek ebetten. Eerlek duren altied nog 't langste, zo had 'm vader Frans ók nog is heel good in de oorne eknupt. Jao, en hee had naor de plietsie e-mot, den -langen Visser- nog wah, en dèn was luk strabant. Door had e der mie toch ne laoge aoverhen ekregen, der had niks an efaeld of 't was 'm dunne deur de bokse elopen. Jao, wat ha'j edach.

't Geleegte had af edaone, dah zol um neet nóg ne maol passeern. Hee leet zik neet meer veur 't keurke van de grote jonks spannen, zee konnen um de rugge op.

Dít maol was 't ánders egaone, now was 'm 't onge¬luks¬ken eiges aoverkom¬men. Jao, en ok nog op zo'n be¬dreufde manere.
Hee was bie 't opka¬merraam in zien tentjen van camouflagezeil an 't spöllen ewes, too at ter ne gummi¬bal van uut 't gengesken näöst 't huus kwamp rollen. Héé was van Frekie, ene van de buurjonges, dèn met nog ne paar andern op straote an 't voet¬ballen was.

"Too, zeg Wimken, pleert ons den bal is effen weerumme", wodden der van de weg af ereerd. "Kömp ter an!", Wimken nomp ne anlöppe en gaf den bal 'n trad! Mèt at e schuppen vlaog um den klomp van den voot. Klènks, 't dink vlaog dwars deur de roete van 't portäöltjen. Oh gotte¬got now ha'j 't schaop lillek an't drieten, door kwamp moder al an traen."Wat hebt iele dan weer emaakt, kwaojongs da'j der gaot, mo'j now toch is zene, de hele roete an gruzelemen¬ten; wéé van owleu hef dat edaone!?" Wimken trad eur met beide hendjes an de oorne inte¬gen, en benauwd kwamp 't ter uut: "Ik.ikke.." "Boh, daor zal ow vader blie met waen at den vanao¬vend in huus kömp, 't vensterglas ís al zo duur!". "Jao maor mama, ik konne der geels niks an done, den klomp schot mie van den voot, kiek maor.", en Wimken stok ne blote pladde veuruut. "Och foi toch mien jungsken, kiek toch uut, dreks he'j nog glas in de veute. Wacht maor, dan zal ik ow den klomp wal efkes kriegen". Wimken hinkeln met zien bloten voot achter moder an, en kreeg den klomp an-ereikt."Noh veuruit jonks, vot iele met dèn bal, gaot maor bie ow eigen veur 't huus, éne roete is mie wah ge¬nog!", zo nöstern Wimkes moder nog nao. De buurjonges sjoksten vot en gingen ne ende wieterop vedan met de voetballerieje.

Vader kreeg 's aovens van 't malleur te heuren. Dreks wodden der ene van de blagen op uut-estuurd um Jan Zamora bescheid te done. Dah was ne schilders¬knech den nog wal is ne armen drom¬mel uut den brand wol helpen.
Zamora was neet ziene echte name, door was e an blieven hangen nao dat e keeper in 't eerste van Gel-Zwart was ewes.
De leu dee hadden 'm verneumd naor dèn beroemden Italiaansen ballenvan¬ger, zo good as e was! Jan nomp 't ter van, dronk op tied zien borreltjen, en was den eersten in 't darp met ne echten brom¬mert. Wat wo'j ok, hee was vriegezel, en veural ne laevenskunstenaar.
As ter wat niejs was dan was e der as de kippen bie. 't Geld mos rollen. En woorumme ok neet? Hee had kind nog kuken, dus maak ow drok!

Dah was bie vader Frans wah anders, dèn had ne schot vol blagen en mos zik behelpen met ne fietse met hulpmotor, ne Berini, zo'n eiken op den veurband. Betsken Mekking had um veur de stevegheid ne extra stange bie in 't frame van de fietse elast. Jan dei 't heel wat better, dèn had zik maor metene ne plinterniejen G.M.F. ekocht.

's Anderdaags too hee 't ruutjen in kwamp zetten had e 'm bie zik. Man oh man, wat ne mesjien was mie dat! Door ston e dan te glimmen tegen de mure van 't huus...Greuts leet Jan zienen anwinst bekieken. Den motor zat neet op 't veurrad, maor hink ter onderan.'t Dink had kettingandrieving, dus neet zo'n rolle op den veurband, den bande vrat, zo as bie vader zienen plef. 't Lek jao wah ne rich¬tege motorfietse! Inplaatse van zo'n haeveltjen baovenop 't stuur zat ter ne écht gashandvat an. Op 't frame had Jan in mooie krulletters zien name epinseld.

Vader Frans kek ter met 'n scheef oge naor en ok de blagen stonnen der verlekkerd naor te grunzen. Jan trad ter nog is ne kere lanks en 't G.M.F.jen leep as ne titte."Zo noe he'j eers genog ezene", sprok e en zat 't dink af. "Now za'k ow eers de keet maor is glasdichte maken". Hee kreeg zik den hamer en 't hakmes uut de tasse en begon now de olde stopvarve der uut te slaon. De blagen bleven op afstand staon tookieken, in de hoppe dat ter veur eur ok nog 'n kleddeken stopvarve af zol vallen. "Jonks, a'k straks eets aover holle krie'j wat met, hol nog maor effen ow gemak". Jan kreeg noe de roete van 't glas¬masjen en passen um veur 't kapotte raam, hè, te groot. Met den glassniejer maken e der ne krasse op en brok ter daornao ne striepel af, zó mos't passen. 'n Kladde slappe stopvarve in den sponning, ruutjen der veur, efkes andruk¬ken en 't gat was dichte. Hendeg sloog e der nog ne paar glasnaegeltjes veur. Dan wodden de stopvarve 'n maol deur 't krietwit ehaald zodat ze wat stiever wodden,en stop¬pen Jan 't ruutjen an. Zó,'t was kloor. Noe kregen de kornui¬ten de man ok ne drelleken van de aover ebleven stopvar¬ve in den voest edrukt, wazzen dee ok zeute.

Jan schot de kökken in um af te rekkenen, en zat al rap met zien princepaol achter de jonge klore. Buten hadden de jonges al vlot 't niejs van 't dröllekes draeien af. Der was nog eets völle mooiers woor zee wah met knooien wollen.'t G.M.F.jen ston nog altied in zien volle glorie in 't gengesken te pronken.
't Zol wat waen um is ne kere op zo'n dink rond te scheuren. Dah mos toch heel wat anders anveulen as dee olde damesfietse dee altied deursloog, en dèn zee met eur vieven mossen delen.
Als maor kotter kwamp 't blagengrei um 't mesjien hén staon. "Kiek, door he'j de bezinekrane, dèn mo'j aoverdwas zetten, dán trek ie an dèn haevel op 't stuur en a'j dan traed löp e", zae Bennie tegen Hans"." Zö'w 't waogen um der 'n endjen op rond te toeren?". "Boh, iele doot maor, a'j maor neet denkt dat ík ter an met doo. As 't mis geet, ik motte der neet an dénken!", huvern Wimken. "Och ie,iej bunt ne groten schijte¬buul", ketsen Bennie, en dreks ter achteran: "Maor as ie noe veur ons kiekt of ze nog achter den borrel zit, dan bu'w ók wah tevraene".
Door kon Wimken zik ginnen buul an vallen, dah waogen e wal. In de kökken zatten vader en Jan nog volop aover den olden glorietied te praoten, dee wazzen nog wah 'n peusken zeute.
Hendeg schaoven de jongs met mekare 't plefken uut 't gen¬gesken, moesstille gink 't de straote op. Pas ne helen ende van huus waogen ze 't dink an te traene. Door tufken 't hen, de Eikelane in. Bennie lae zowat met den boek op 't stuur en Hensken, dèn op den drager zat, drukken zik stief tegen um an. De andere jonks vonn 't toch maor better um eets wieter van huus te gaone, en zee slentern op de mölle an. Dah lek eur wah zo veileg..Der gink ne besten hötte aoverhen eer zee wat van de beide coureurs vernommen. As eur now de plietsie maor neet an-ehollen had, of nog slimmer, at ze maor neet met 't dink an de grond e-smakst wazzen...Zo'n plef leep gruwlek hard en dah kon slim genog ankommen!

Dan, in de wiedte bie Waevers, kwamp 't spul anschoeven. Op ne draf staoven de andern der op af. "Wat is 't, löp e neet meer, heb iele um soms kapot emaakt?" "Nae, dat neet, maor too'w bie den Radmaker wazzen ha'w de bezine op", zo wis Bennie, dèn der bliekbaor dufteg verstand van had, te melden. "Loopt iele noe maor deur! A'j der neet zo met den helen trop umhen blieft zwarmen, könne wie 't dink onbezeens tegen de mure zetten." En jaowah, eur plenneken lukken, de katte zat in den zak. Door kraeien gin hane meer naor. Zamora zol straks lillek op de koffie kommen, dah wodden lachen at dèn op huus an wol. Zee verstoppen zik achter de grote hegge an de aoverkante van den weg, en vol ongeduld wodden der noe ewacht op de dinger dee kommen gingen.

Door kwamp va al naor buten traen, met Jan der vlak achteran. "Zo Frans, iej hebt 't huus weer dich¬te, a'j nog is wat hebt, mo'j maor ene van de jonks stuurn", sprok Jan. Hee trok den brommert op den standaard en trad der lanks, bwwaoooop, zae 't dink, maor 't leep veur gin meter, ók neet too Jan der nog ne maol lanks trad. "He'j de krane soms lös laoten staone?", vroog va now. "Jao, daor ko'j wal is geliek an hebben Frans, hee kon mie wal is verzop¬pen waen". Jan dèn kwamp van 't bromfietsken af en draeien den bougie der uut, körkdreuge! Door kon 't dus neet an liggen. "Noh, ìk wet 't neet meer, ik gao der wah met naor Teger", zo nöstern Jan. "Jao Jan 't is mooi grei, maor as 't neet löp mo'j schoeven", wreef vader Frans nog wat zolt in de wonde.
"Ik jage alle dage op en neer naor Goor, verteld míén wat. Zég Jan, heb ie'j der wah genog bezine in"."Mie duch Frans, ik hebbe der gistern nog ne liter in edaone, dah mot toch reiken?" Veur de sekureg¬heid kek e onder den dop. Läög!! " Ik geleuve dat den van mie toch ne stuk zuneger löp", sneern vader Frans now. Jan den trok den brommer van den standaard en schaof ter helleg met vot."Ajú", kon der nog nèt af. Achter de hegge laen de blagen te schud¬de¬boe¬ken van 't lachen. 26 juni 1995 verbetterd op 30 jannewari 1997, Dit verhaal is van Wim Bluemers,

Dit verhaal is van Wim Bluemers, geschreven op 30 augustus 1995, meneer Bleumers heeft zijn toezegging gegeven dat we vaker wat van zijn werk mogen gebruiken, dus hou onze leeszaal in de gaten.