Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u verhalen van Wim Bluemers

ZAND SCHOERT DE MAGE

Wimken en Jan hadden vekansie en wazzen egaals met mekare op pad. Jan was ne heel kalm jungsken. Völle rösteger as zien mäötje. Samen dwalen zee deur de Meene, en zatten der achter de eekheurntjes an. Ok pikten ze wal is appels uut den bongerd van Prik op 't Rikkelder. Dag in dag uut trokken ze met mekare op en mangs dan sleppen ze met mekare deur 't darp.

Bie De Keizerskrone stonnen ze dan te kieken naor de bussen van den Gelderschen Tram, dee door ne halte hadden. As ter leu wazzen dee de fietse met wollen nemmen kwamp den chauffeur uut zien höksken, en dan gink e met dee fietse op de nekke 't trepken op, dat achter an iederen bus zat. Baoven op 't dak zat ne groot rekke waor der wal ne stuk of vieve konnen liggen. De jongs vergapen zik ter haoste an. As ziele door now toch is geld veur hadden, reizen met zo'nne busse, wiet vot naor Borkelo, of lever nog naor Barchem, door ha'j de witte wievekoele en 's nachens dan zol 't der spoken zo was eur al is verteld. Dah wollen ziele ok wal is met maken.

Jao, in de Diekhook, tussen Reurle en Borkelo, door ha'j den Emaus met ne allemachteg mooien spöltuin. Zò mooi dat ze der mangs van dreumen. Sunde dat zo wat ter bie eur vader en moder neet an zat, den broenen kon 't neet trekken. 't Bleef bie dreumen. Zee mossen 't nog maor met de Apostelpeerde doon, hard ging 't neet, maor umsgelieks kwam ie woor a'j waen wollen, en, zo veel der onderweg nog is eets te zene.

Kottens hadden zee wat met emaakt woor ze nog wal ne hötjen op konnen teern. Alle wekke kwam der ne keerl met pekkelherings langs de huze. Derk heitten e en in de oge van de jongs was 't ne onbesoesd rowwen keerl.
De herings had e in ne mande vèùr op den drager van ziene transportfietse, en zo as biekans alle leu dee met vis lepen, stonk e naor zienen handel. Maor ne held was e ok! Oh wat ne spul hadden ze met emaakt met um.

Kots wazzen zee veur 't huus op de straote an 't spöllen ewes too der ne boer met den langen wagen vol melzekke van de mölle kwam. Onderweg drukken den nog 'n paar van dee zekke lieke zo dat e wat better zitten kon. Drok was e door met gengs too at der ne auto an kwamp, eets wat hooguut dree, veer maol op ne dag gebeurn.M
't Dink dah knappen in 't veurbie gaon ne kere bes met den uutlaot, nòh, too ha'j ’t in odder. De peerde sprongen hoge op in de wagenbeume en geiseln der met ne vaartjen van deur. 't Boldern aover de grinte. Jan en Wimken zogen blas van schrik en gingen ok maor op de löppe. Den boer kon met gin meugelekheid meer van de kore springen, en dei zien beste um ne melzak in 't rad te schoeven.
As um dat lukken zol e 't gevaarte misschien wah an 't staone kriegen. Maor 't ging ‘m mis, den zak knappen dreks lös en ne grote wolke mael staof in 't rond. Den boer lek wah ne meikaever, hee zat der helemaols onder.

Jan en Wimken wazzen noe aover den eersten schrik hen, en staoven der achteran. Zee wollen der niks van missen.
Met donderend geweld bateren 't spul op 't postkantoor an. Dah kon nooit good gaon as ze ‘t darp in boldern. Daor leep altied meer volk.

Bie tante Wendel kwamp Derk met ziene hering-transport antraen. Too hee 't op hol eslagen span an zoog kommen bedach e zik niks, en smet ziene fietse met handel an de kante! Hee spronk midden op de weg, grep de peerde bie 't bit, en trok eur 't heufd naor onderen." Hùù, hùù, hùù dan toch stelletjen onbesoesde knollen", reern e. As of ze veur ne mure wazzen elopen zò rap stonnen de peerde stille.

Den boer lae nog dwars aover de kore en stok ne arm umhoge. Oh wat toch spannend, zò wat hadden de jongs nog neet eerder met emaakt, 't harte dah kloppen eur in den hals. Boh dèn Derk dèn dörven wat!
Völle schik zol den toch ok neet hemmen, too hee de transportfietse van zik af smet was de kleppe van de mande lös-eschotten, en al ziene mooie vette pekkelherings laen in de rondte, door zol e bès wat scha an liejen, dee kon e nans meer slieten.

De boer den uutkek as ne moes den uut ne melzak krop, kwamp van de kore. 't Zweit broezen um nog onder de pette uut. Foi,foi wat ne schrikken, iej zollen der jao ne hartverlamming van kriegen. Hee stameln 't uut." Dderk kkeerl, iii, iej hebt mie 't laeven ered, ik wette neet hoo'k ow door veur bedanken motte", wild wreef e zik ne maol onder de pette hen.

" Och laot ok maor Hendrik Jan, ik mosse hier toch lanks", sprok Derk. Door wol den boer neet an." Nae Derk dah kö'j neet maken, waes wiezer dàh wi'k neet hemmen, ie hebt ter jao dikke scha bie". En hoo as Derk ok nötjen van: " Hendrik Jan jonge, 't was jao de meuite neet, en ne mensenlaeven is mie noe eenmaol meer weerd as ne paar van dee dee pekkelherings", hee mos en zol van den boer geld annemmen veur de herings, dee nog rondumme in de götte laen." Noh, dan mo'k ow maor bedanken, zò rap bun'k nog nooit lös ewes".

Half lachend reep e now de beide jongs bie zik, dee nog altied met de mond lös 't spektakel ankekken." Zó kornuiten", en noe kek e Wimken an:" Bun ie der neet ene van Frans, den slachter?". Wimken knikken ne kere: " Noh mien jong, bie ow thuus gif 't mangs ok neet te völle, lus iele wah pekkelherings?"
Boh of ze dee lussen." Jao wah geerne, maor bie Jantjen bunt ze der ok wah gek op heur", zae Wimken schuchter." Da's mooi jungske dat ie ok an ne ander denkt. Kiek dan maor is hier, daor he-j ne stukke pakpapier dan kö-j 't spul mooi bie mekare zeuken, dah schaeld mie ok weer ne beste bulte arbeid".

De beide kornuiten wazzen der greuts met; dah was now toch leefhebberieje, ie mossen maor zo denken, vieze varkens wodt neet vet, en as 't ter al op an kwam, zand schoert de mage. Bie eur moder thuus kraken de slaot ok wal is en dan wodden der ok neet edramt. As mama dee pekkelherings good afspeulen dan lussen ziele ze nog wah. As ter noo roepen opzatten, dan wodden ‘t gekker von Wimken. Maor door ha'j jao met herings gelukkeg gin las van. Tante Jo, de moder van Jan, zol der ok wal wies met waen.

Den boer strek de peerde nog is aover de manen, en krop weer op den langen wagen. " Derk keerl, nogmaols bedankt, a'-j is ne maol eerpele of wat anders neudeg bunt dan mo-j 't maor laoten wetten!" Derk brach den hand naor de pette, en sloog dan 't been aovern transport. Effen later trad e op Lochem an. De jongs kleppern met euren buit op huus an; nòh, dah zol smikkelen wodden!

8 juni 1989, nao ezene op 13 oktober 1995 en 18 meert 2003.