NO HE-K MIEN WEER LOATEN BEPROATEN, DAT HE-K.

Da’s neet zo mooi, zo-j zeggen, maor hoe geet dat a-j van dee keals an de deure kriegt, die good eur weurdjen könt doene. En of ze now komt met lepkes, ne verzekeringe, of ze wilt oe an ’t schrieven hebben, ’t is kaatjen egaal; ze dramt net zo lange töt a-j jao zekt. Iedereene zal dat wal ’s aoverkommen waezen.

Veur jaoren trugge he-w ’s heel biezundere leu an de deure ehad. Dat wazzen pioniers. Neet zukke leu, die naor Canada gaot um daor ne hoek weuste grond trechte te maken, nee, dat neet. Dizze leu kwammen met water langs de deure. In de oldheid ha-j ok van die waterverkopers, maor dee mäöge lepen met ne grote kruuke op ’t heuf en a-j dan dos hadden, dan ko-j ’n kummeken water kopen.

Dizze leu hadden ’t in de actentasse. Gin water vanzelvers, maor ne breef, waorop i-j oew name mossen zetten a-j water wollen hemmen. ’t Zol nog wal ’n zetjen doeren veurdat ’t spil in odder was, maor ze kwammen no-w maor mangs rond um met de leu te praoten.

No, praoten, dat konnen ze wal, dee keals, daor neet van, en rejaal wazzen ze genog. Mien breur Jan zat al met ’n groten sigare in ’t heuf en mien presenteerden ze d’r daluk ok ene. Aadige leu, dat wazzen ‘t.

Ze wazzen oet estuurd um de waterbeschavinge in dizzen streek te brengen, vertellen ze. Dat baantjen ko-j ’t beste vergelieken met ’t wark van de Evangeliepredikers oet dee tied, toen de leu nog nargens an wollen geleuven.

‘Dan bun i-j wisse zovölle as Bonifacius?’ vroog onze Leida, maor dat wasse neet. Hi-j heiten Willem, zae te. Ze wollen eers zo’n betjen de bettere leu langs, vertellen hi-j. Dee mossen veurgaon in die dinge, dan deejen de anderen ’t ok wal, en daorumme hadden ze mienen name ok geerne op ’t pampier staone. Hi-j halen zonnen breef oet de tasse en of ik now ok maor effen wol teikenen. Wee zik now opgaf kreeg d’n anleg veur niks.

‘Wie-j teikent nog niks’ zei onze Leida. ‘Wi-j wilt eerst ’s zien wat de anderen doet’.

Mien breur Jan veulen neet zovölle veur waterleidingen. ‘Ze jaagt de leu maor op kosten en in de winter bevrös ow ’t zaakjen en daorbie-j is ’t dood water. Wie-j hebt now ’n goeie putte en daor kö-w ’t wal met doen’ zae te. ‘De putte kan wal bes waezen’ zae Willem, ‘daor wi-k niks van zeggen, maor he-j ok good water? Daor zit aoveral oer in de grond en elk veugeltjen dat aover de putte vlög, kan d’r wat in laoten vallen. I-jluu könt gemakkeluk ne zeekte oplopen’.

‘Onze va hef al zien leaven oet de putte edronkene’ zae mien breur Jan, ‘en hi-j was 87 jaor, ton wi-j um naor d’n karkhof brachten, en nooit zeek ewes’.

‘Dan heffe geluk ehad’ von Willem, ‘hartstikke völle geluk’. Nae, dan zien grootva, den was now al 95 jaor en den dach nog neet an dood gaon. Dat hatte te danken an ’t leidingwater, hadden de dokters ezegd. Daor zatten gin baksillen in.

‘Dan zölt ze daor op d’n doer toch wat met die olden an motten, dat zölt ze’, menen onzen Jan, ‘want anders krie-j d’r te völle. Maor laot hen, as ‘t waor is, is ‘t ‘n mooi ding’.

‘En denk ‘s wat ’n gemak a-j hebt van zo’n kraentjen’ zae d’n anderen keal. ‘No-w wet ik wal dat ’n mense van ’t gemak neet kan leaven, maor i-j bunt toch van ’n hoop geäöste af’.

‘Kö-j d’r goed in wasken?’ vroeg onze Leida.

‘Wasken’ zae Willem, ‘I-j hebt nog kwelleke zeep neudig, Mooder’.

‘Zo köstern wi-j nog ’n zetjen vedan, maor teikenen he-w den dag nog niet edaone. Wie-j wollen ’t nog ’s anzeen.

‘A-j d’r maor umme denkt’, zae Willem nog toen ze vot gongen, ‘dat i-jluu oew veur september opgeeft. Töt den daotum spölle wi-j nog veur Sunterklaos, maor nao den tied mo-j d’n anleg zelvers beköstigen. Naoloopen doe-w oewluu neet, wie-j hebt oew de kans egeven’.

‘Maor nao ’n paar daage, ha-w dee pioniers al weer um de pöste loopen. ‘Of wie-j al beslotten hadden?’.

‘Nee, dat ha-w nog neet’.

‘Hebt i-jluu soms geld te völle?’ vroog den Willem.

‘Nee, dat hadden wi-j ok neet’.

‘’t Liekt d’r anders völle op’, zae te, ‘ik legge ow as ’t ware ’n briefken van honderd gulden op de taofele en i-j wilt ’t niet anvatten’.

Wat zölke leu anders vot geeft, he-k liever op de schuppe as op de taofel, maor i-j mot met de tied met, en daorumme bu-w d’r maor toe aover egaone, net as alle leu hier in de buurte.

Dit is een verhaal van Vos uut Dörkum, ingestuurd door Eddy Geurtsen