Welkom in het

LEESZAAL - ARCHIEF

Hier vindt u verhalen van Gait den Strieker ofwel Gerbert Abbink.

DE OLDE HERBARG DE WIEMELINK

Nao 65 jaor bun ik weer terug-ewest in de Wiemelink, an de Varsseveldseweg in de Slangenburg. Veur wie ’t neet wet wat de Wiemelink is of was ,effen terug in de tied.

In 1770 had boer Herman Wiemelink daor zien keuterstede, zo ston dat in de papieren umschreven.
Boerderie-jen van boeren in de buurte werden as Volle Boerenerven benuumd.

De boerderie-je van de Wiemelink is in 1775 ebouwd deur Hendrik Willem Garretsen, Hi-j hef ’t keutergedoete vanaf de fundamenten weer op-ebouwd zoas ’t der now bi-jligt. Opdrachtgever was toen Cornelis Steengracht.
De boederi-jen heurn toendertied bi-j ’t landgoed van de Slangenburg, ’t kasteel bi-j Deutekem.

In die twee eeuwn ston de Wiemelink bekend as boerderi-je, herbarg en klompemakeri-je. Eigenaren die daor op ewoont hebt bunt o.a de familie’s Mellink, Semmelink, Berendsen, Bodt en Heezen, den lesten bewoner ston in 1930 nog met de Wiemelink vermeld in de deur de vereniging” Deutekems Belang” uut-egeven lieste van hotels en pensions.

In de jaoren zeuventig hebt onbekenden de gevelsteen uut de mure e-gapt, de boerderi-je ston toen al jaoren löge. Waorumme zi-j den stene neet terug e-bracht hebt toen in 1978 de Familie Westerman de hoeve hef ekocht en in de olde staot weer hebt op-eknapt, is neet duudeluk, maor in 1998 is dèn steen in ens weer boven water ekommen. De daoder is nooit bekend e-maakt.

Maor now is de steen weer in-emetseld waor at hi-j 200 jaor hef ezetten. ’t Opschrift van de steen is RUST NA ONRUST( 177/15 1775,) C, Steengracht HWCz en wieter met blaedjestekeningen versierd. De tekst gif an da’j hier ow ruste konnen vinnen a’j dat neudig hadden.

De boer dèn de boerderi-je mos bestieren, had naost zien boerenwark ok nog een herbarg. As reizigers op de baan van Deutekem naor Varsseveld gingen, konnen zi-j daor terechte in ’t logement veur ’n pot bier, een warme moaltied en’n bedde.
Op ’t lest hef de Wiemelink nog dienst edaone as Galleri-j veur o.a schilderi-jen, maor now is ’t een prachtig geleagen woonhuus midden in de busse van de Slangeburg.

Zowiet de geschiedenis van de Wiemelink moar now terugge naor mien verhaal.

As vader en moeder wat met ons wol ondernemmen, dan greppen zi-j de fietse bi-j de kop en gingen dan naor de Slangenburg. As vierjaorige mos ik op de stange bi-j vader, terwijl mien zuster op de autoped naost mien moeder mos blieven steppen. Meestal zat der wel ’n kussentje op de stange zodat mien kleine köntjen neet zo völe te lieden had.
Toendertied zag i-j ok wel dat ze ’n herenzadel op de stange hadden ezet. Fietsstuulkes zag i-j toen nog neet zo völle op de fietsdragers.

Eerst ging ’t dan naor de hertjes bi-j ’t kasteel. Old brood bi-j ons um ze te voere, maor ’t was altied dezelfde bok die alles opvrat, terwiel de vröwkes en de kleintjes werden weg-ejoch. As ’t brood op was, fietsen wi-j wieter naor de Herbarg de Wiemelink an de grote weg. Daor dronken wi-j soms ’n gleasken limonade en mochten dan an de aoverkante van de weg in ’t spöltuintje op de wipwap en in de draejmölle die wi-j dan zelf mosten andouwen. Daor kwam maor af en toe ’n auto langs dus geveurluk was ’t niet um de weg oaver te stekken.

Mien vader mos ieder jaor achter de”Wiemelink” met muziek vereniging Union uut Zelhem muziek maken bi-j ’t volksfeest van de Slangenburg en daor gingen wi-j dan ok wel vake naor hen.

Now 65 jaor later stao ik weer bi-j de Wiemelink. Waorummme zal ik owluu uut de duuken doen. D’r wet mien evraogd of ik een verhaal wol veurleazen op ’n verrassingsfeesjen veur ’n vrouw die 60 jaor werd. De vraoge kwam van’n Heer uut Antwerpen, met contacten en familie in de Achterhook. Zien vrouw kump daor nameluk vandan.
’t Verhaal dat ik zol veurleazen spöllen zich af rond 1800 in Wieken bi-j Genderingen. ’t Verhaal kreeg ik via de computer toe-ezonden en heb dat nog wat an-epast um ’t goed te kunnen veurleazen.

’t Verhaal ging aover ” Stefken van ´t Broekhuus.” ’n vierjaorig kealtje dat op ’n dag inens was verdwenen en nao jaoren weer te veurschien kwam.
’t Mos geheim blieven veur zi-jn vrouw die ’t verhaal kennen van eur vader die dat ooit es verteld had in ’t dialect, wat ze niet hadden verwacht. Veural zien kleinkinder hadden dat neet verwacht, umdat opa as meister toch altied Nederlands mos praoten as hi-j an ’t les geven was.

Um vief uur had ik af-esprokken um daor anwezig te weazen. Toen ik daor ankwam stonnen daor ’n antal auto’s in de weide, bun metene deur-elopen naor de deale, want door zol ik mien verhaal motten doene.
’n Kale daele met ’n rode portlander vloer waor in ’n antal ölliebranders loeiden um ’t veur de geste nog wat angenaam te maken. Op de deale werd alles veur ’t etten in-ericht deur ’n bedrief dat van alles met-esjouwd had uut Nimweagen. Zi-j toveren de deale um in ’n gezellige etzale.
Op ’t oge zag ’t der allemaol prachtig uut, allene mos i-j neet naor baoven kieken want daor hingen de spinnedraoden an de slietebalken. De koks wazzen alles an ’t veurbereiden, terwijl de geste an de veurkante van de Wiemelink in de grote huuskamers konden bi-jpraoten en door ’n drankje konnen nuttigen. Nao da’k ’n köpken leut had e-nuttigd en uutleg had e-kregen hoe of de bediening alles veur mekare maken, hebt ze mien ’n klein höksken an-ewezen waor ik mien kon umkleden. Wat vrogger de koestal was ewest haden ze now ’n kaemerken af e-timmerd waorin een bedde ston, ’n grote spiegel, ene stoele en wieter ston ’t vol met kratten en kleding van ’t bedienend personeel. Deur ’n klein laeg deurken kon ik daor naor binnen. D’r was tied zat dus ik bun daor eerst maor ’s rustig gaon zitten. De gesten konnen op de daele kommen en mochten mien neet ziene um de verassing veur de jörige neet te verraojen.
Ik heb mien daor um-ekleed in de klederdracht zo as vrogger de Achterhoekse boer op zundags rondliep, zwarte pet met klep, blauwe kiel met um de hals ’n rooie zakdoek den vast e-zet was met ’n klein klumpken. Daoronder ’n zwarte bokse met daorin ’n zakhallozie, zwarte sökken in mooi wit e-schuurde klompen. In de wekke liep de boer d’r wel iets anders bi-j want dan mos hi-j tussen de beesten en op ’t land warken. ’t Pak ha’k eleend van ’n keal die as Lulleman bi-j de boerendanser hef op-etreaden. Ok de rozenstok had ik bi-j mien, zo da’k ok daor wat aover kon vertellen.

‘t Was inmiddels bi-jnao halfzes eworden toen de aeters van de veurkante van de Wiemelink, buutenumme naor de daele kwammen. ’t Was intussen duuster e-worden, deurumme hadden ze vuurpötjes buuten neer ezet um te veurkommen dat de luu in de modder zollen lopen. ’t Was niet warm in dat keamerken, deurumme maor de jas d’r bi-j an- etrokken. De tekst nog maor ’s ’n kere deur eleazen um de tied umme te kriegen, maor’t werd steeds maor later. Umsgeveer halfzeuven kwam der ’n juffrouw vraogen of ik soms wat drinken wol. Ik heb dat af-eslagen want ik mos onderhands neudig uut de bokse en in dat keamertje was gin plee. Dus ’t was kniepen en wachten.

Endeluk kloppen d’r iemand op de deure um kwart veur zeuven. De verrassing was dat ik uut dat höksken te veurschiene kwam in dat boerenpak. In ’t Engels werd ik an- ekondigd. Af en toe begreppe ik wel waor at ’t aover ging , maor ik denke dat ok völle van de gasten mien dialect neet hebt verstaon, maor ’t ging uutendeluk um de jörige. Zi-j was 60 jaor eworden en kreeg dit deur eur keal en kinder an-ebaoden.

Ondanks de lange wacht tied was ’t toch ’n bi-jzundere ervaring ,da’k nao 65 jaor weer in de Wiemelink stonne en daor in de taal waor ik met bun op-egreujd, dit verhaal kon veurleazen. Onder applaus he’k de daele verlaoten maor neet zonder ’n mooie bos bloemen veur miene vrouw en ’n fraaie deuze met pralines.
Wat wel zeer bi-jzunder was dat dèn Mijnheer ’t verhaal in ’n buuksken had laoten drukken en dat an zi-jn vrouw en mien as eersten hef uut-ereikt, nao afloop kreeg iederene dat buuksken met naor huus.

De ruste is now weer terugge-ekeerd bi-j de Wiemelink, de olde Herbarg dat daor zo vreadig ligt in Slangenburgse busse.