LEESZAAL - ARCHIEF Hier vindt u verhalen van Wim Bluemers Welkom in het
WIMKEN HEF DE KOP TER NEET BIE. Wat ne sensatie wat ne sensatie. Wimken was met Jan naor 't olde gimmestiekveld an de Wilhelminalane ewes; door was de Duutse familie Traber gengs met 't opbouwen van ne allemachteg hogen maste. 't Duzeln ow a'j naor baoven kekken en dat neet allene, iej kregen der ok nog ne stieven nekke van. "Hee Wimpie, kijk daar is! Daar ligt 't maschien!", had Jan eropen.
Jao, Wimken had too die Duutse soldaoten bie Mölders Jan nog wal met-emaakt, maor door wis e niks meer van. Hee was jao nog völs te klein ewes um door eets van te onthollen. Zee begreppen der helemaols niks van. dan ston der ok nog ne onvernulleg hogen paol; dah was helemaols ne vraogteken veur eur. Maor margen aovend dan zol dee vraoge ne antwoord kriegen. 's Mons was e helemaols warreg in 't heufd. Hee was an taofel zó an 't knooien ewes dat mama op 'm efoetert had. "Foei foei Wimken, wat bu'j toch gengs vanmargen, as dat zo vedan geet dan mo'j maor effen met naor de pompe; zö'w is zene of ie nog wakker wilt wodden vandage!" Dat lek Wimken niks; brrr dah water was 'm toch eets te kold. "Is niks mama,ik zal better oppassen", had e gauw ezeg en mama was ter tevraen met.
Onderweg naor schole had e 't met de breurkes aover 't spektakel dat dén aovend op 't olde gimmestiekveld te zeen zol waen epraot. Ok dee zatten der helemaols vol van. Maor dat 't geld kossen hadden de jongs ok al wal begreppen. "Noh, dan gaow toch zekers bie Wolsink of Kranenbarg veur 't huus staan, das openbare weg!", zo wis Wimken. Ze wazzen al bie dokter Bakker too ze pas in de gaten kregen dat ze stomp vergetten wazzen um bie Gijsjen Goochem aover 't geharkte paedje te lopen.
Ze röspeln deur de buskes en de weide van Evert de melkboer vedan op de Grolsche weg an. Och, dat wazzen ze zo gewoon 's mons. " Hee Wim! Wat is dat nu. Niet opgelet? Weer zitten dromen zeker. Kom dan maar eens voor het bord en wijs Arnhem voor me aan." Too had e 't veur mekare; um kwart veur vere in schole blieven en honderd keer opschrieven: Ik moet beter opletten. Hee was zowat kloor too de meister effen de klasse uutmos. In den hook van de klasse ston zo'n mooi zere been örgel; door wol hee wal is ne maol achter zitten. Wimken roffeln rap de leste strafregels af en nomp dan ponteficaal achter 't örgel plaatse. Maor dat windtrappen en der ok nog fatsoenlijk geluud uut kriegen dat veel gaar neet met. En 't knee gink ter ow ok nog zeer van doon. "Ahumm, ahum", heurn ne opéns achter zich. Hee schrok zich 't apezoer. "Oh eh meester, ik heb de strafregels af en eh ik moest nog wachten en.. 's Aovens kekken Wimken en Jantjen bie Wolsink veur 't huus hoo of Eugen Traber in den hogen paol klom en bloodstollende kunsten uuthaaln, en ok hoo den motor tegen den draod op ree met ne man derop én nog ene der onder in den hoepel. Vanaf dén dag wol Wimken bie 't circus.
4 december 1998 Wim Bluemers
Dit verhaal is geschreven door Wim Bluemers, wilt u meer lezen over Wim, kijk dan op zijn interview.
An de kante van Abbink wodden van den weg af tot an den hof van Bosman ne staolkabel espannen; en door zollen ze vanaovend met ne motorfietse aover hen jagen. Hoo of dat now kon? Wimken prakkezeern zik van alles uut maar 't wol der bie um neet in da'j met ne motorfietse aover ne staoldraod konnen riejen.
Wimken was ter samen met Jan hen egaone, en too was ziene verwondering nog völle groter ewodden. Ne motorfietse zonder bande, met an de onderkante ne stange en de helfte van ne groten hoepel. Hoo mossen dee leu door dan met op den draod kommen, en; oh wát ne armood, nog gin bande op de raa.
Jao, en dee leu praoten ok nog Duuts zo da'j der niks an vraogen konnen.
Deur 't hele darp wazzen plakkaoten an-eplakt met doorop; Komt dat zien, komt dat zien. De familie Eugen Traber treed voor U op, de grootste evenwichtkunstenaars ter wereld. Noh jongs, dat zol wat waen. Wimken had der 's nachs van wakker elaegen.
Dat deijen ze allene as 't peerd uut de weide was. Den mos ok nog den helen dag veur de kore, dus ie mochten 'm neet van streek maken.
Eenmaol in schole wol 't niks te bes met den andach van Wimken. Zee hadden aardrijkskunde van meister Tobi; en door was Wimken now niks te bés in. Bah! Al dee plaatsname uut 't heufd leern. Oh, en dan dat anwiezen op de blinde kaarte. Wat argers beston der volgens 'm neet. Wee dat toch uut-evonnen had!
Wimken kon bes met meister Tobi opscheten; hee had afgelopen winter zelfs de kunstschaatsen van de meister meugen lenen.
Maor door dach e neet an. Nee, Wimken zat in gedachten op ne motor en hee ree aover ne staolkabel hoge baoven de grond en alle leu uut Reurle klappen veur 'm in de hande. Dan maken e inéns ne vekeerden bewaeging en rats..door gink e. Hee lae näöst de banke.
Och goetegoet. Door ha'j 't al. Wimken krabbeln op 't ende en pakken den anwiesstok. Hee wees op ne stippe op de kaarte en zae; "Hier meester".
Maor woor Wimken wees lae Zutphen. 'n Stuk of wat jongs in de klasse zatten achter de hande te gniffeln. "Ga maar weer zitten Wim, maar denk erom, de plaats die jij aanwees was Zutphen, Arnhem ligt hier!", en de meister wees op de kaarte.
Hoo of Wimken zien bes ok dee um bie lesse te blieven; nog gin uur later too ze tiendelege breuken opkregen gink 't aoverniejs mis.
" Ja 't is wel good zo Wim, de volgende keer wél van het orgel afblijven".
Tjonge jonge, der veel Wimken ne pak van 't harte; hee was al effen bange ewes dat e der nog ne bulte strafregels bie zol kriegen. Zo van; Ik mag niet aan het harmonium komen. Jao dan was e mooi dat circus van vanaovend mis elopen.
De meester kek de strafregels nao en met 'n; "Volgende keer graag wat netter, en nú naar huis!, kon Wimken gaon. "Dank jewel meester, Tot morgen meester", en vot was Wimken.
